Terwijl het ondertussen in Nederland het kwik behoorlijk richting de tropische temperaturen stijgt zijn er toch nog redenen genoeg om op een mooie avond een donker hok in te schieten om even wat muziek te gaan beluisteren. En daarom schoof ik donderdag 24 mei aan in de Sugar Factory voor het concert van The Soft Moon.
Lees meer "The Soft Moon & Holograms in de Sugar Factory, Amsterdam (24-5-2012)" »
Robert M gedraagt zich een beetje als de groep waar hij op valt. Veel meer volwassen maar wel spetterend zijn onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: Beach House, Gargle, Grinderman, My Bloody Valentine, Talk Talk, Die Urpf Lanze, Kosmische Keuterboeren, Zashiki Warashi, De La Soul, Lightships, V/A- Harmony, Melody And Style: Lovers Rock And Rare Groove In The UK 1975-92 Part 1 & 2, Aidonia en Konshens. En gingen naar: 20 JAAR GONZO (CIRCUS).
In mijn cinema-wereld is de foto hierboven iconisch. Het is King Kong die aan Empire State Building hangt. Het is Marlon Brando mompelend in een donkere kamer. De vinger van E.T. Het is Monica Vitti, die in Antonioni's Il deserto rosso last heeft van de moderne, industriële wereld, net als Julianna Moore in Safe. Ik heb deze film gisteren weer eens bekeken en besloten dat ik dit de mooist gefotografeerde film vind die ik ken. En eentje waar de mooifilmerij nooit uit de pas loopt met de thematiek van de film. En dus mag het. Het is zijn eerste film in kleur. Een mirakel. Hieronder een foto-collage, losjes thematisch geordend.
Lees meer "Il deserto rosso (Michelangelo Antonioni, 1964)" »
We blijven altijd alles graag in de grote lijnen zien, waarbij we natuurlijk wel heel blij zijn dat je een agent nu “mierenneuker” mag noemen. Ook hebben we behoorlijk lopen muggenziften, haarkloven en kommaneuken in onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: I Like Trains, Burial, The Magnetic North, Bérangère Maximin, Drs. P, OSI, Kevin Moore en Motorpsycho + Ståle Storløkken. En keken naar: Tokyo-Ga.
We voelen straks allemaal de pijn als de Grieken ons weer naaien. Ook krom gelegen hebben we voor onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: KTL, Fear Falls Burning, Celer, Stray Ghosts, CALLmeKAT, Gravenhurst, Heidi Harris, Katzenjammer, Richard Knox & Frédéric D. Oberland, Rain Drinkers, Patrick Watson, Willis Earl Beal, Robert Fripp | Andrew Keeling | David Singleton en Jan Johansson. En keken naar: Rabid.
Bij elke goede Aziatische film realiseer ik me weer hoeveel ik wat continent betreft nog heb 'in te halen'. Uit een gemiddelde Westerse filmencyclopedie heb ik inmiddels wel 90% van de uitgelichte films gezien; en dan zit je maar weer films die in de kantlijn van de classics worden genoemd te noteren. En dan te bedenken dat er waarschijnlijk nog honderden pareltjes op de bodem van de Grote Aziatische filmoceaan liggen.
Ons met mensenrechten bezig houden doen we enkel voor en tijdens grote sportevenementen. Hoewel “we”, “zij”! Wij zijn altijd druk met onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: Bee And Flower, Clark, Ewert And The Two Dragons, Tennis, Zita Swoon Group, Farmers Market en Pentagram. En lazen: Vaandrager.
In afwachting van wat komen gaat bedenk ik mij dat de eerste keer dat ik Anathema live zag ook in Paradiso was. Ze werden voorafgegaan door At The Gates en My Dying Bride was de hoofdact. Vanavond is de vijftiende keer dat ik ze ga zien en er is tussentijds veel veranderd. Als een van de voorlopers in het doom death genre (een mix van doom metal en death metal) waren ze voor mij van begin af aan speciaal. Hun ontwikkeling is anders gegaan dan die andere twee grote namen: Paradise Lost en My Dying Bride hebben beide meer of minder geslaagde experimenten gedaan om uiteindelijk weer bij het oude, vertrouwde sound uit te komen. Anathema is relatief geleidelijk veranderd van rauwe underground metal in toegankelijke atmosferische rock.
Het kabinet valt uiteen, nadat ze al tijden op een dood spoor zaten en tegen beter weten in het rode stopsignaal hebben genegeerd. Gelukkig is er weer groenlicht voor onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: T.R.A.M., Ufomammut, Rich Robinson, Astrowind, Bersarin Quartett, Moinho, Krzysztof Penderecki / Jonny Greenwood, Silent Whale Becomes A Dream, Spiritualized, Trailer Trash Tracys, Aura Noir, Nekromantheon, Meshuggah en Anathema. En gingen naar: Fink. En keken naar: At Close Range.
Kunnen we na die cultuurbezuinigingen gewoon weer verder, ook al is er dan wat minder te verslaan, en dan over de muziek praten – daar waar het hoort? Over het gebrek aan een kritische massa, technologie en muziekjournalistiek.
Lees meer "‘Jack White is de mannelijke Lady Gaga’: over vorm en inhoud in de muziekjournalistiek" »
