Caleidoscoop

Peter Broderick & Machinefabriek - Blank Grey Canvas Sky

[cd, Fang Bomb/Baked Goods/A-Musik]

Ik heb dit jaar ongetwijfeld de meeste woorden gewijd aan de releases van Peter Broderick en Machinefabriek. Van Rutger Zuydervelt, de Nederlandse grootproducent achter Machinefabriek, zijn we dat wel gewend met zijn bijzondere, tot de verbeelding sprekende gitaarambient en elektronische composities, die altijd van hoge kwaliteit zijn. Maar ook multi-instrumentalist/songwriter/componist Peter Broderick begint zich als solo artiest enorm te profileren. Hij is eerder al te horen bij Norfolk & Western, Efterklang (pst: nieuw album op 4ad in 2010), Horse Feathers, Loch Lomond, Laura Gibson en bij zijn zus Heather Woods Borderick. Dat naast zijn vele solo albums van de afgelopen twee jaar op labels als Kning Disk, Bella Union, Type, Erased Tapes en Secret Furry Hole. Peter Broderick weet als geen ander op uiterst droefgeestige en adembenemende wijze filmisch neoklassiek te koppelen aan folk en elektronica. Soms enkel met pianomuziek, maar vaak ook met strijkers, uiteenlopende elektronica, orgel of een gitaar en zang. Dat deze twee heren een keer de handen ineen zouden slaan leek onvermijdelijk, ook al benadert Broderick de muziek meer als songwriter en Machinefabriek meer vanuit de experimentele kant. Waar de beide heren de meeste winst kunnen behalen en ver boven zich uit kunnen stijgen is in hun gemeenschappelijke midden, namelijk het melancholische, filmische deelgebied. Dat is ook precies wat ze gedaan hebben op hun gezamenlijke cd Blank Grey Canvas Sky, ditmaal uitgebracht op het kleine kwaliteitslabel Fang Bomb. De piano-, strijk- en spaarzame zangpartijen van Broderick harmoniseren op natuurlijke wijze met de gruizige laptopkunsten van Machinefabriek. Ze krijgen nog extra steun van zangeres Susanna Lundgren en de pianisten Adam Selzer en Nils Frahm. Het resultaat is eigenlijk nog mooier dan de gedroomde uitkomst. Beide heren weten elkaar tot grote hoogten te drijven. Zinderende, mysterieuze en emotioneel overweldigende klanklandschappen die deels neoklassiek, deels song en deels filmisch experiment zijn. Er is eigenlijk geen vinger op te leggen, want de schoonheid is enorm, om naar adem te happen. Je laten overdonderen lijkt het enige devies bij deze intieme en breekbare pracht. Het maakt elke vergelijking overbodig. Ontroerend mooi. Hulde!

Luister Online bij Myspace:
Rain / Homecoming
Luister Online:
Kites

door Jan Willem Broek

Simon Scott - Navigare

[cd, Miasmah/Baked Goods]

Vlak voor het uiteenvallen van Slowdive in 1995 heeft de band net een zeer interessante wending gemaakt, namelijk van die prachtige, warme shoegazersound naar een meer elektronisch gericht geluid. Maar het mocht niet baten. Zanger Neil Halstead en zangeres Rachel Goswell kiezen beide voor een meer gezapige singer-songwritercarrière. Dat is wellicht altijd blijven knagen aan ex-drummer Simon Scott, want hij komt nu wel met de elektronische release Navigare. Hij heeft hiervoor ook gewerkt met Antony Ryan van Isan in Seavault en Rafael Anton Irisarri (in The Sight Below’s liveband). Tevens runt hij het Kesh label. Hij brengt nu zijn eerste solo cd uit op het prestigieuze, duistere Miasmah label van Erik K. Skodvin (Deaf Center, Svarte Greiner). Volgelingen van dit label weten dat je elke release eigenlijk gewoon blind kunt aanschaffen. Dat geldt ook zeker voor de nummer 11 op het label. Simon Scott maakt een tot de verbeelding sprekende mengelmoes van duistere drones, ambient, droompop en neoklassiek die als een zwarte donderwolk over je heen drijft. Uit die wolk kletteren dikwijls gitzwarte elektronische druppels neer op het toch al donkere geheel. Hij wordt vergezeld door Rafael Anton Irisarri, Jasper TX, Andreas Tillander en Moskitoo. Het heeft wel wat weg van een door de gehaktmolen gehaalde My Bloody Valentine die door Fennesz en Arvo Pärt weer tot een eetbaar geheel is opgewaardeerd. Andere associaties die je krijgt bij dit melancholische geheel zijn Labradford, Svarte Greiner, Elegi, Jacaszek, Jasper TX, The Caretakerr en Xela. Als een losgeslagen modderrivier overweldigt deze muziek je, zonder dat je kopje onder gaat dan. Emotioneel, onaards en wonderschoon. En alweer een geweldige aanwinst op Miasmah.

Luister Online bij Myspace:
The A.C.C. / Spring Stars / Under Crumbling Skies

door Jan Willem Broek

I Saw Les Monte - 12-Pointer

[mcd, Mrnr]

Twee heren uit de Randstad die zich af en toe laten inspireren door het Limburgse Geuldal. De natuur, het uitzicht, mensen die zich op hun fiets door het heuvelachtige landschap ploeteren en de faciliteiten van bij wijze van spreken een blokhut, dat is genoeg. In 2004 laten ze de mini The Locker en het album Boat Of Sinking Water het licht zien vol ingetogen, serene en tot de verbeelding sprekende trage pop. Bij al die muziek die boekdelen spreekt zijn ook geen namen nodig, de muziek volstaat. Het derhalve enigszins mysterieuze duo dat zich I Saw Les Monte noemt, komt ergens uit tussen The Triffids, Talk Talk, Hood, Talking Heads, Spoonfed Hybrid en David Lynch. Dit zonder dat ze zich ergens op richten, want in de eerste plaats maken ze een schetsmatige soundtrack voor hun eigen ervaringen. Luister hun oude songs overigens gewoon via hun website, dan krijg je een goed idee. Lome, mysterieuze zang met half-liedjes tussen droom en werkelijkheid met zowel akoestische instrumenten als elektronica en veldopnames. Daarmee zijn ze met niemand echt te vergelijken, laat staan in een hokje te duwen. Het heeft er alle schijn van dat het nadien afgelopen is. Maar ineens is daar toch weer de nieuwe mini cd 12-Pointer van net meer dan 15 minuten. Lengte zegt in het geval van I Saw Les Monte niets, want zes songs lang weten ze je bij de lurven te grijpen met muziek die je even helemaal uit de realiteit wegneemt. Hierdoor heb je net als een lang weekend weg het gevoel er even helemaal uit te zijn geweest; opgeladen en bijgetankt. De akoestische gitaar leidt en krijgt rugdekking van allerlei nachtelijke elektronica, samples (van onder meer blaasinstrumenten) en licht getourmenteerde, soms spookachtige zang. Die zang wordt overigens ingezet als een extra instrument en vormt één geheel met de muziek. De intieme, mysterieuze en nachtelijke atmosfeer is werkelijk betoverend. Naast de eerder genoemde referenties mag je ook Zoppo, Roy Santiago, Eels, Low, Sparklehorse, Pinback, Disco Inferno, The Notwist, Mark Hollis en Lamchop daaraan toe voegen. En dat alles met een geheel eigen smoel. Hopelijk krijgen we hier snel meer van te horen, want dit is een biologerend kleinood om te koesteren.

Luister Online bij Myspace:
Buzz Around The Brand / The 4th

door Jan Willem Broek

Githead - Landing

[cd, Swim/Konkurrent]

Zanger/gitarist en songwriter Colin Newman is een bijzondere artiest die maar van geen ophouden weet. Hij gaat zowel door met zijn in 1977 gestarte Wire (en Wir) als het later in het leven geroepen superproject Githead. Daarnaast runt hij samen met vrouwlief Malka Spigel (Githead, ex-Minimal Compact) het label Swim. Githead is de avant-gardistische popband die naast Colin en Malka ook Robin Rimbaud (ofwel Scanner) en Max Franken (ook ex-Minimal Compact) in de gelederen hebben. Net als de laatste cd Object 47 van Wire uit 2008, is ook de nieuwe Githead behoorlijk stevig of ten minste nogal concreet te noemen. De veelal uptempo songs zijn goed opgebouwd en kruipen al snel onder je huid. De muziek is toegankelijk te noemen, maar zeker niet gemakkelijk. Daarvoor zitten ze ook te lang in het vak. Ze houden dat eclectische geluid, noem het avant-garde, dat hun altijd zo kenmerkt ook hier fier omhoog. Je krijgt verslavende repetitieve gitaarpartijen die worden voortgestuwd door de pompende bassen en aangevuld met de typische zang van Colin. Eigenlijk komt dit nog het best in de buurt van een meer naar de popmuziek opgeschoven Wire met nog wat meer wave invloeden. Ze zijn uiteraard hun eigen referentie. Een ijzersterke plaat die zowel bij de Wire-fans als bij de liefhebbers van de betere alternatieve pop goed zal landen.

Luister Online bij Myspace:
Take Off

door Jan Willem Broek

Dub Tractor - Sorry

[cd, City Centre Offices/Konkurrent]

Ik vind al jaren dat de Deense muzikant Anders Remmer iets aan zijn bandnaam moet doen, want bij Dub Tractor zal je toch snel associaties krijgen met enigszins lompe dub, boerendub. Toch maakt hij daar al sinds halverwege de jaren negentig muziek mee die toch heel anders uitpakt. Als er namelijk al sprake zou zijn van dub, dan verpakt hij dat doorgaans stevig in elektronica en shoegazersmuziek. Waar hij spijt van heeft -van zijn naam wellicht?- zullen we waarschijnlijk nooit weten, maar zijn nieuwste creatie heet wel Sorry. Hij heeft een sterke timing met zijn zwoele, maar herfstige muziek. De hoofdmoot wordt gevormd door warme shoegazergeluiden, waardoor allerlei pakkende elektronische geluiden worden gemixt. Hij zingt er met een licht ijle stem fraai doorheen. In 38 minuten en negen songs neemt hij je gewillig mee op een nostalgische, nachtelijke tocht. Het is een prachtige kruisbestuiving geworden van Styrofoam, Broadcast, Slowdive, Pale Saints, My Bloody Valentine, Disco Inferno en Young Marble Giants of zoals hipper is om te zeggen The xx. Eén ding is zeker, van deze cd hoeft hij absoluut geen spijt te hebben en de kopers ervan ook niet. Mooi sfeervol album!

Luister Online bij Myspace:
And You Are Back / It All Went Wrong / Fall In Love Like This

door Jan Willem Broek

Black To Comm - Alphabet 1968

[cd, Type/Konkurrent/Boomkat]

Marc Richter is een druk baasje uit Hamburg die zich flink mengt in de experimentele elektronica scene. Hij runt er ook het Dekorder label en is als muzikant onder meer terug te vinden in Black To Comm. In 2006 ben ik direct onder de indruk van zijn cd Rückwärts Backwards, waarop hij met allerhande middelen een bloedstollende aaneenschakeling van intrigerend geluid creëert. Op de nieuwe cd Alphabet 1968 doet hij dat eigenlijk nog veel beter. Hij heeft er op zijn manier meer songs van trachten te maken, wat vooral inhoudt dat er in zijn klanklandschappen iets meer structuur en iets meer melodie te ontdekken valt. Want voor de rest maakt hij gewoon weer collages met gruizige scratches, vinyl loops, veldopnames, elektronica, stemmanipulaties, gamelan, duimpiano, insectengeluiden, orgels, gitaren, piano en klokkenspel. Daarmee schept hij een hypnotiserende, soms spookachtige hybride van glitch, neoklassiek, softnoise, drones, psychedelische en tribale muziek. Hij neemt je mee naar haast klassieke en bij de keel grijpende ambientsoundscapes tot hectische wereldtaferelen waarbij elektronica en traditionele instrumenten elkaar omarmen. Denk aan artiesten als Deaf Center, Graeme Revell, Fennesz, Philip Jeck, Pimmon, Keith Fullerton Whitman, Rameses III, Growing en Steve Reich. Continu weet hij je te verrassen met indrukwekkend geluid. Grote klasse!

Luister Online:
Alphabet 1968

door Jan Willem Broek

Alexis Gideon - Video Musics

[dvd + gratis download, African Tape/Mandai/Five Roses]

De Amerikaan Alexis Gideon is naast muzikant tevens animator en filmmaker. Als muzikant lapt hij regels aan zijn laars en is hij een soort eenmanscircus dat aan genrebestormingen doet. “Schizo-rap New York Hillbilly” is het al eens genoemd. Maar inderdaad mengt hij hip hop met rock, avant-garde, maffe elektronica en dwaze experimenten door elkaar. Dat levert in 2007 de twee cd’s Welcome Songs en Flight Of The Liophant op. Toen hij erachter is gekomen dat zes van zijn acht overgrootouders van Hongaarse komaf zijn, is hij de Hongaarse mythologie en volksverhalen gaan bestuderen met in zijn achterhoofd al een muzikaal video project. In hoeverre dit voor een gewone sterveling een logisch proces is blijft de vraag, maar er rolt nu wel de release Video Musics uit, een heuse video hip hopera. Dit is een dvd met de animatiefilm waarbij je de soundtrack gratis kunt downloaden. Voor de dvd+cd versie moet je de Amerikaanse versie hebben op Sick Room Records. De andere, Europese versie zit op het alsmaar leuker en interessanter wordende label Africantape. Gideon wil graag de aandacht vestigen op de beelden, waarbij de muziek ter ondersteuning dient. Het zijn behoorlijk verknipte, maar boeiende beelden. Het gaat grotendeels over al die mythen en verhalen uit Hongarije, hoewel je dat al kijkend niet direct zult beseffen. Wel oogt het als een hypermodern sprookje met veelal grappige, springerige animaties. De muziek daarbij valt niet te negeren. In zes nummers van bij elkaar 20 minuten vertelt hij het verhaal in hip hop achtige muziek die het midden houdt tussen De Jeugd Van Tegenwoordig, Outkast, Cypress Hill, The Residents, Captain Beefheart, Beck, Mike Patton, Why?, Alias, Day One en een met heroïne platgespoten Eminem. Maar er duiken wel tientallen andere invloeden als folk, jazz, avant-garde en rock op zijn muziek. De muziek, kan je gerust stellen, valt eigenlijk niet te beschrijven. Het is verder niet iets om bloedserieus te nemen, maar het is wel serieus erg goed en beklijvend. Een unieke release.

Download:
Video Musics

door Jan Willem Broek

Hugo Race - Between Hemispheres

[cd, Gusstaff/Baked Goods]

Hugo Race heeft ongetwijfeld de meeste bekendheid vergaard als lid van Nick Cave’s Bad Seeds. De Australiër, tevens oprichter van de band The Wreckery, is daarna vooral te horen geweest als Hugo Race & The True Spirit, waarmee hij duistere rockballads maakt. Nu is de veteraan terug met Between Hemishperes, ditmaal zonder de True Spirit. Hoewel het wel lijkt of hij hier in heuse spirituele sferen verkeert. Geen zang dit keer, maar rauwe akoestische instrumenten, Afrikaanse snaarinstrumenten (ngone, kora) en een elektrische gitaar die gestapeld worden op een hoop dominerende elektronica. Race maakt hier inderdaad een hoofdzakelijk elektronisch album. Dat begint met duistere klanklandschappen vol drones, glitch en loodzware basklanken. Door de genoemde instrumenten en met name de Afrikaanse slaat de boel niet dicht zoals bij veel collega droners nog wel eens het geval is. Nee die instrumenten zorgen er zelfs voor dat dit alles een meditatief en tevens mysterieus karakter krijgt. Het geheel is ook behoorlijk filmisch en tot de verbeelding sprekend. Naarmate het album vordert verschuift Hugo Race de nadruk naar meer ruimtelijke synthesizergeluiden en klassieke elementen, waardoor de muziek ook langzaam lichter van karakter worden. Alsof je op aarde bent begonnen en nu langzaam transcendeert. Hij komt nu ergens uit tussen Jacaszek, Roy Montgomery, Emiter, David Lynch en tribale muziek. Het is eigenlijk niet te geloven dat dit om dezelfde Hugo Race gaat. Bezwerende pracht die je dikwijls naar adem doet happen.

Luister Online bij Myspace:
Antegone

door Jan Willem Broek

Excepter - Black Beach

[12”+dvd, Paw Tracks/Konkurrent]

Stel jezelf eens voor als strandjutter op een verlaten, door teer besmeurd gitzwart strand. Je wordt omgeven door evenzo gitzwarte rotsen en de golven klateren meedogenloos op het strand met alle geluiden van dien, die overigens dan weer verrassend kleurrijk blijken te zijn. Je hoeft ze alleen maar op te vangen, één met de duistere natuur en de kleurrijke kosmos. Een beetje dat duale gevoel bekruipt je bij het horen van de 12” Black Beach van Excepter. Voor de digitaal ingestelde luisteraar zit er overigens ook een dvd met dat materiaal plus beeld bij. Van het beeldmateriaal dat uiteenloopt van video’s en live optredens, bekruipt je wel het gevoel dat het om een stel hippies gaat, die het liefst piemelnaakt, voorzien van teveel haar, met ontblootte zwangere buiken en tieten als karbouwen hun ding doen. Wat dat betreft kan je het beste gewoon de muziek luisteren, die na deze beelden nog verrassend duister zijn. Ze hebben 5 tracks gemaakt vol psychedelische, experimentele tracks met veldopnames die haast een seance lijken te vormen. Sluimerende dub, natuurgeluiden, beats en drones gaan hand in hand met akoestische instrumenten als steeldrums, sambaballen, belletjes, gong en diverse blaasinstrumenten (fluiten uiteraard ook). Het is een buitengewoon biologerend geheel dat je voor de verandering eens het best zonder beeld of met je eigen beeld kunt ervaren.

MP3:
Castle Moro

door Jan Willem Broek

Isbells - Isbells

[cd, Zeal/Konkurrent]

België is al vaker leverancier geweest van grote bands in de meest uiteenlopende genres. Nu de folk weer helemaal hot is, kan je wachten op een Belg die daar ook goed mee uit de voeten kan. Dat blijkt Gaëtan Vandewoude te zijn met zijn groep Isbells. Vandewoude laat zijn rockverleden met Soon en Ellroy achter zich en is aan het schrijven geslagen om zijn hedendaagse, door folk geïnspireerde muziek te fabriceren. Samen met Naïma Joris, Bart Borremans en Gianni Marzo maakt hij het titelloze debuut, uitgebracht op het immer sympathieke label Zeal. Dat opent gelijk met een pakkend liedje vol met, zo blijkt verder, de kenmerkende “Ooh ooh’s”. Het is een mix van folk, singer-songwritermuziek, altcountry en etherische pop. De toon is gezet. Her en der put hij ook nog uit Americana vaatjes. De stemmige muziek is zacht en melancholisch en bij vlagen echt betoverend mooi. Ik heb er overigens een paar keer naar moeten luisteren, want na een paar vluchtige luisterbeurten krijg ik de neiging er de sticker saai op te plakken. Maar een aantal intensieve luistersessies verder met de koptelefoon hebben de oren geopend. De tedere, intieme liedjes moet je echt de tijd gunnen om onder je huid te kruipen, hoewel er ook diverse nummers te vinden zijn die er wat dat betreft meteen uitspringen. Van het geheel gaat het gevoel van heimwee en ander gemis uit waarbij je nostalgisch aan het terugblikken bent op de vervlogen maar in het geheugen geprente mooie dingen van het leven. Denk hierbij aan Fink, Bon Iver, Nick Drake, Simon & Garfunkel en José Gonzáles uitgespreid voor een knapperend haardvuur. België heeft er weer een uitstekende band bij en de herfst de zoveelste verdiende soundtrack.

Luister Online bij Myspace:
As Long As It Takes / I’m Coming Home / B.B. Chevelle
Luister Online bij Myspace2:
Reunite / Dreamer

door Jan Willem Broek