De Subjectivisten

Where’s the music? Kanttekeningen bij het ‘OOR goes Tech’-artikel

In het maart-nummer van OOR beschrijft Jasper van Vugt – in een overigens een zeer informatief en lezenswaardig artikel - de toekomstplannen van het blad op het digitale vlak, en geeft tegelijkertijd een informatief overzicht over de muziekindustrie en muziekbeleving anno 2012. Het artikel eindigt met de jubelende zin die het betoog als geheel goed verwoordt: “nog nooit is er zoveel muziek direct voorhanden geweest, nog nooit heeft de luisteraar zoveel keuze en macht gehad en wordt het hem makkelijk gemaakt om nieuwe muziek te ontdekken”. Op die conclusie valt echter wel één en ander af te dingen.

Het schaduwkabinet: week 8 - 2012

Zoals zijn schoonzus zou zeggen: Johan Friso was wel een beetje dom. Veel slimmer is het om je te bedelven onder onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Dead Neanderthals, The Workout, Mi And L’Au, Morosity, The Residents, Soap&Skin, Tindersticks, Aaron Dilloway, Gultskra Artikler, Suzanne Ciani en Mater Suspiria Vision. En keken naar: The Hired Hand en Ulver.

Gezien: KNG56 #7 met Cries & Whispers, Tiny Ruins en Jordan Ireland (17-02-2012)

Het is vrijdag 17 februari, iets na acht uur als ik samen met een vriendin aan kom bij Utrechts kleinste concertzaal KNG56 voor een avond waarin singer/songwriter muziek centraal zal staan.
In de werfkelder van KNG56, waar dan ook daadwerkelijk de geheel vernieuwde concertzaal is, is ruimte voor ongeveer 30 bezoekers. Ruimte om te staan is er niet, dus iedereen gaat rustig op de grond zitten, waar fijn zacht kunstgras ligt. Wat nog meer meewerkt aan een huiselijke sfeer.

Alvorens de avond begint krijgen we vanuit de organisatie, wat in dit geval een samenwerking tussen KNG56 en EKKO is, te horen dat Holly ziek is. Mijn hart gaat sneller kloppen maar het blijkt om publiekstrekker Holly Thorsby te gaan en niet om Hollie Fullbrook, de dame die achter Tiny Ruins schuilgaat, precies de dame waarvoor ik naara Utrecht getrokken ben. Er wordt aangegeven dat wie wil nog weg kan, maar ieder wijs mens blijft in zo'n geval waar ie is. 

Het schaduwkabinet: week 7 - 2012

En alweer een vallende ster deze week! Gelukkig kan je jezelf weer volledig onderdompelen in onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Oren Ambarchi, Mark Lanegan Band, Motorpsycho & Ståle Storløkken, The Caretaker, Cœur De Pirate, Crippled Black Phoenix, Half Asleep & Delphine Dora, Eyvind Kang, Christina Vantzou, Dr. Hossein Omoumi & Ensemble, Jarrad Powell & Jessika Kenney, Jonathan Johansson en Keith Rowe & John Tilbury. En gingen naar: Houses. En keken naar: The Parallax View.

We Need To Talk About Kevin

Ham and eggs, pork and beans, would have had more, boys, but the cook was so mean

Het schaduwkabinet: week 6 - 2012

It giet oan. Natuurlijk hebben we het dan ijskoud over onze lijstjes uit het:


Maar dat is logisch.
We luisterden naar: From The Mouth Of The Sun, Mark Lanegan Band, Portico Quartet, Starving Weirdos, Expo ’70, Traditionalists, Graham Lambkin. En gingen naar: Dudettes en Jessika Kenney & Eyvind Kang. En keken naar: My Joy.

Het schaduwkabinet: week 5 - 2012

Geen blauwtong meer in Nederland, alleen nog blauwbekken. Gelukkig zijn hier weer onze hartverwarmende lijstjes uit het:


We luisterden naar: Sun Ra, Ensemble Economique, Craig Armstrong, Leila, Roma Amor, Sophia, Tyneham House, Kourosh Yaghmaei, Tyme. x Tujiko, Daniel Menche, Imbogodon, Susanna Wallumrød, Teitanblood, Drudkh en Oneohtrix Point Never. En keken naar: Cold Weather.

Het schaduwkabinet: week 4 - 2012

Radicaal exemplarisch zijn onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: 120 Days, Philco Fiction, Yellow6 / Egsun, No-Neck Blues Band, él-g, Innercity, Biosphere, The Cosmic Dead en Chris Watson. En gingen naar: Iva Bittova & Nederlands Blazers Ensemble.

Once upon a time in Anatolia (Nuri Bilge Ceylan, 2010)

Vorig jaar zag ik mijn film van het jaar (Meek's cutoff) al in januari en ik vrees dat het dit jaar weer zo is. En dan moet het IFFR nog beginnen. Once upon a time in Anatolia, wat een complete film. Als je niet zo vaak naar de film gaat, of als je niet zo vaak de deur uit komt, ga dan in ieder geval dit even zien. En ga dit vooral niet zitten downloaden, want de cinematografie is om door een ringetje te halen. Ceylan (Uzak, Iklimler) maakt misschien wel zijn beste film. Het is zo'n film die je na afloop geweldig vindt en een dag later tweemaal zo goed. En die je een jaar later pas echt begrijpt. Maar zo lang kan ik natuurlijk niet wachten met het van de daken schreeuwen. Eh, meesterwerk?

Bellflower

Imagine... The apocalypse is just starting, right?