« Onvermijdelijke Metal? Ik zeg die woorden niet zomaar | Hoofdmenu | De tijd van uitslapen, koffie, en nog meer koffie: Belle and Sebastian - The BBC Sessions »

18 november 2008

Reacties

OMC

Ik moet hem zelf weer eens opzetten maarrr.

Het is denk ik (zoals ik op het forum al stelde) een plaat die gemaakt is om grijs te draaien (Enter Sandman is veel meer dan One kapot gemaakt op MTV), idd meer rock dan metal. Ik weet ook dat ik hem best wel lang erg goed vond, toen ik hem net had was ik zelfs laaiend enthousiast terwijl ik eigenlijk al metal-af was. Man, hoe die riffs van 'The Unforgiven' er direct in waaien. 'Sad But True': fantastisch.

Maar er was wel iets fundamenteel veranderd. Aan de ene kant kreeg je die Corbijn clips. Daar kan ik nog mee leven (al vond ik het stom dat Unforgiven ook nog eens een single moest worden.) Het allerergste en daarna was het ook meteen over voor mij is 'Don't Tread On Me'. Wat een Brutus streek van Hetfield, de man die een paar van de beste anti-oorlogsnummers ooit heeft gemaakt en die komt met dat soort patriottistisch slogans aanzetten (bovendien denk ik altijd: als die slang niet uit zijn natuurlijke habitat trekt en in een dorp mensen gaat lopen zieken gaan ze ook niet op zijn **** staart trappen.)

Oh ja en hij kakt in de tweede helft genadeloos in. :)

bas

wat betreft don't tread on me heb ik ook nooit begrepen, dit kon toch nooit dezelfde figuur zijn als van disposable heroes of one?

Martijn

Als ik het me goed herinner was Hetfield in de begindagen van Metallica groot fan van Mötley Crüe.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.