De Subjectivisten

Vivement Dimanche!

Hoewel François Truffaut niet echt oud werd wist hij toch een (ook in omvang) respectabel oeuvre bij elkaar te filmen. En dan te bedenken dat hij begon als criticus, toch de paria's van de kunstwereld, nietwaar? De Franse regisseur wilde de dertig films halen maar bleef steken op vijfentwintig. Vivement Dimanche! is zijn laatste en - hè gelukkig - na een vrij gezapige serie daarvoor, een van zijn betere.

Het schaduwkabinet: week 9 - 2009

De Subjectivisten kopen gigantisch veel cd’s/platen om de economische crisis te bedwingen. Een kleine greep daaruit, want door al dat inkopen doen en geluister is het qua tijd wel crisis, vind je in het:

Rachel getting married (Jonathan Demme, 2008)

Huwelijken zijn zo vaak het decor waartegen oorlogsleed wordt verwerkt (Leedvermaak; Weisz) nieuwe familieleden worden ontdekt (After the Wedding; Bier), geheimen worden ontbloot (Festen; Vinterberg) of ruzies worden voortgezet (Margot at the wedding; Baumbach) dat we welhaast kunnen spreken van een genre. Zo bezien heeft Jonathan Demme een keurige genrefilm gemaakt.

London Burning of England Dreaming?

Met een ronkend persbericht lanceert Mojo het London Burning festival, een soort harde tegenhanger van het welbekende London Calling. Volgens Jeps Salfischberger van Mojo is er namelijk genoeg hard rockend talent in het Verenigd Koninkrijk, het komt alleen niet aan bod.

Typisch dan dat het belangrijkste metalblad in Engeland, Terrorizer, maar twee platen van eigen bodem in de top 40 van beste albums van 2008 had en dan nog in de onderste helft ook. Eén van die twee albums was van Motörhead, een band die de status van 'talent' toch al een jaar of 30 voorbij is. (Het andere album was van de extreme doommetalband Moss.)

Salfischberger zelf noemt Rolo Tomassi en Enter Shikari als voorbeelden. Dat zijn mijns inziens zeer matige bands en, meer objectief bezwaarlijk, navolgers van in Amerika ontstane stromingen. Misschien zit bij de mij onbekende bands op London Burning wel de nieuwe Napalm Death of Iron Maiden, maar dan is het wel typisch dat de normaal zo geoliede lokale hypemachine ze nog niet heeft ontdekt. Dan lijkt de hypothese dat de metalscene aan de overkant van het Kanaal op zijn kont ligt toch waarschijnlijker.

- Martijn ter Haar

Het schaduwkabinet: week 8 - 2009

Na veel gezeur en op veler verzoek, in het bijzonder van onszelf, hierbij de terugkeer van het:

 

Muziek voor onbekende dansvloeren

Hoogste tijd voor een nieuwe mix!

Jaarlijst 2008: Martijn H.

Beter laat dan nooit: het overzicht van 2008 van Martijn ter Haar. Met daarin Witchcraft, The Haunted, Spark Is A Diamond, Dodsferd, Kiss The Anus Of A Black Cat, Firewater, Graveyard, Le Le & Brain Police.

'De beste muziekverhalen van 1945 tot nu' (Boekrecensie)

 

Een tijd terug was popjournalist Serge Simonart te gast bij het programma ‘Kunststof’ op Radio 1. Hij beklaagde zich erover dat Nederlandse popjournalistiek zou gruwelijk serieus is. Die indruk krijg ik niet bij het lezen van het gigantische boek ‘De beste muziekverhalen van 1945 tot nu’, dat Leon Verdonschot heeft samengesteld. Sterker nog, ik heb me zelden zo vermaakt met een boek over muziek.

 

 

 

Een twisted gevoel voor nostalgie

 
Het is een illusie te denken dat een filmfestival een zorgvuldig samengesteld programma biedt, waar je je als filmliefhebber haast geen buil aan kunt vallen. In de praktijk loop je juist meer risico vanwege het grote aandeel nieuwe films, waardoor je niet gewapend met stapels recensies een keuze kunt maken. Dat kan ongetwijfeld zijn charme hebben: vroeger bezocht ik gewoon alles dat draaide in de filmliga te Dongen. Tegenwoordig is dat een haast nostalgisch idee. Er is zoveel moois gemaakt, wie gaat er nu tijd morsen als het niet hoeft? Ik haat sneakpreviews. Zodat ik droog concludeer dat ik op het International Film Festival Rotterdam drie Aziaten zag, waarvan eentje aardig, eentje half mislukt en eentje prachtig.