« Marit Larsen live @ Paradiso | Hoofdmenu | Het schaduwkabinet: week 18 - 2009 »

28 april 2009

Reacties

Jan Willem

Typepad heeft mijn eerdere reactie gewist....was iets als:

Ten eerste geweldig om weer eens wat van deze superband te lezen! Net als de voorgangers (Minor Threat, Rites of Spring) overigens.

Maarrrr

"Fugazi en het grote publiek waren niet voor elkaar bestemd."

Misschien niet meer in de tijd die jij noemt, maar een paar jaar daarvoor ben ik door het sublieme live optreden in een volgepakt Paradiso volledig voor de band gevallen. Superliveband!!!
En gevangen in hun eigen genre...er liepen volkstammen gelijkdenkenden rond (Nomeansno).

MacKaye is echt van de straight edge (geen drank/drugs) en het is te prijzen dat hij dat ook voor zijn principes opkomt bij associaal gedrag...

Hiram

Nou JW, Nomeansno was toch altijd veel meer 'lang leve de lol', niet? Ik heb zelf altijd meer met Minor Threat (en NMN, en de gelijknamige LP van Marillion) gehad dan met Fugazi, hoewel 'Repeater + 3' bij mij ook wel een tijdje (komt die grap) op repeat heeft gestaan anno 1990. Ken hun latere werk (alles na Steady Diet Of Nothing) helegaar niet, zou ik nog eens moeten checken, maar inmiddels ben ik eerlijk gezegd nogal allergisch geraakt voor überserieuze boze muziek, dus of het nog nut heeft... Hoe dan ook, fijn stuk Eric!

Jan Willem

NMN was helemaal niet lang leve de lol. Er was wel altijd een vrolijke noot, maar harde shit verder zonder het leven al te serieus te nemen...Fugazi boos? Ik hoor wel serieus kritische muziek, ook vaak hard, maar boos neu. Minor Threat was veeleerder een boze band... Mag ik je toch 13 songs nog aanraden? :-)
En inderdaad een fijn stuk!

Hiram

Harde shit, muzikaal gezien ja, maar kom op, de Wrightjes kunnen nog geen recht gezicht houden in een Clockwork Orange-contraption, die schmieren de foutste Oostenrijkse schlagerzanger nog van het podium, man! Laat je niet van de wijs brengen door een grootsch en meeslepende plaat als Small Parts Isolated & Destroyed; het is ook gewoon okay om een traantje weg te pinken bij pretpunk hoor ;)

Misschien vergis ik me wat betreft Fugazi, zal The Argument eens opsnorren dan (13 Songs valt nog in mijn oude school range). En ja, natuurlijk is Minor Threat nog veel bozer, maar toch vond ik dat altijd minder zwaar op de hand binnenkomen. Gewoon erg goed niks-aan-de-hand adrenalinemuziek *bukt*

(ook mijn reactie werd trouwens opgevroten in eerste instantie...)

EvR

de Wright broertjes doen met de Hanson Brothers al tijden knipogen naar The Ramones en Heino. NMN bestaat nog altijd, live ijzersterk, op plaat mwah.
Koen Poolman zag al in 1995 in dat die scene geen groot publiek zou gaan bereiken. NMN heeft zich daarin berust, en doet gewoon waar ze goed in is, voor een publiek dat ze is blijven volgen.

Jan Willem

Wellicht moeten we dan definiëren wat een groot publiek is. Een bomvol Paradiso vind ik veel voor de bands in mijn nauwe straatje....als je bedoelt met groot die vreselijke HMH of een stadion, nee dat halen ze niet. Maar de scene an sich is best groot....dischord, alternative tentacles en aanverwanten waren in hun hoogtijdagen niet klein.

NMN op plaat mwah...you barbarian :-)
The Day Everything Became Isolated And Destroyed...of Wrong....of Sex Mad/You Kill Me, man nog steeds grote favorieten hiero hoor!!! Hanson Brothers is andere koek, dat is veelal vreselijk en niet te vergelijken met NMN...

EvR

Een groot publiek is misschien de stadions die Pearl Jam nu wel volspeelt, en al die andere bands niet. Punkrock (Green Day en nakomers) heeft commercieel gezien toch heel wat centen opgeleverd, in de slipstream van Nirvana. Maar dat was het punt eigenlijk niet van mijn verhaal, het gaat mij erom te omschrijven dat een beweging als DIY ten onder gaat aan zijn eigen regels/dogma's en wat dat betekende voor de ontwikkeling van Fugazi. Ik denk dat Fugazi te groot was voor die scene en ook meer te bieden had dan het gros van wat daaruit voorkwam, maar niet het grote geldspel van majors wou meespelen zonder concessies aan de andere scene te doen.

@ JW: Met 'mwah' bedoel ik vooral de laaste paar cd's van NMN. Probleem is dat die allemaal met 'Wrong' vergeleken worden, net zoals elke Pearl Jam cd niet zal kunnen tippen aan 'Ten' (volgens het koor der critici, ik zeg dan maar dat ik liever 'Vitalogy' hoor, omdat het daar echt menens is. Altijd leuk die verdwaasde blikken die je dan krijgt). NMN is voor mij niet echt een voorbeeld van 'lang leve de lol' maar vooral messcherpe, cynische teksten, en geweldige muziek (op hun beste momenten, en dat zijn er veel).

Hiram

Ik neem aan dat Eric doelt op de latere platen. Ik ben ook opgehouden na Mr. Happy (wat zal 't wezen, 1995?). Hanson Brothers nooit aan toe gekomen en dat zal wel zo blijven; kan nooit zo goed zijn als de échte Hanson Bros :)

Jan Willem

Je hebt ook wel gelijk...veel DIY gaat ten onder aan eigen regels/dogma's, maar deels heeft de tijd daar ook gewoon invloed op. De Madchester-scene was booming, maar nu is er niets meer, om maar een voorbeeld te noemen. En dan kan je nog een groot publiek hebben, uiteindenlijk bepaalt de mode wat er blijft en wat niet. Sommige dingen komen ook weer terug (shoegaze). Een andere kant van het verhaal is dat de DIY ook muziek in stand houdt die anders nooit gehoord zou worden. Dus elk voordeel heP ook gewoon weer sijn nadeel...Labels als Make Mine Music bijvoorbeeld werken in de marge, maar man man man wat een mooie dingen verschijnen daar....

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.