« The Art of Touring | Hoofdmenu | Kerstquizzzz »

20 december 2009

Reacties

Ludo

6 op 10, valt mee. :) nummer 1 nog niet gezien/zelfs nooit van gehoord, oei. rest gaat op de lijst, dacht altijd dat Lilja 4-ever zo schrijnend was dat het niet om aan te zien was/zou zijn.

"Satoshi is de Japanse Wes Anderson."
mooie :)

Antonioni (en dat boek) waren ook wel cruciaal zo te zien voor Olaf's filmdecennium.

Ludo

(ook de rest, natuurlijk)

Jing

Tony Leung in The Days of Being Wild....doet me alleen maar denken aan Leslie Cheung. Had Leslie geen zelfmoord gepleegd, dan had hij, in plaats van Tony, de hoofdrol van 2046 kunnen spelen. Dat is een afspraak tussen Wong en Leslie. Helaas, de zielige, kwetsbare, gevoelige man heeft het moment waarop de afspraak zou worden nageleefd niet gehaald. Op 1e april, 2003 was het grootse afscheid van de meest succesvolle acteur én muziekant van laatste 30 jaar in Azia.

Maar goed. Tony is ook erg geschikt voor dit soort rollen, play-boyachtige iemand. Hij kan zo goed spelen dat je nooit aan zijn ogen kunt zien wat zijn ware intenties zijn. Zijn blik is zijn grootste asset; zijn glimlach is zijn sterkste wapen; zijn onverschilligheid is de gevaarlijkste valstrik. Zo iemand MOET je altijd hebben in de dramas van Wong, rare verhalen met poetische dialogen.

Over de muziek in Wongs dramas, moet ik ook iets zeggen. Alle fimls van hem zijn eigenlijk een mooie combinatie van muziek én dramas. Muziek en films zijn samen gesmolten en kun je nooit los van elkaar ervaren. Als je zijn films hebt gezien, dan blijft de muziek altijd in je hoofd hangen. Dat is een magie, een Wongs magie, een magie voor het doorlopen van alle verhalen van hem in deze echte, soms een beetje koude wereld.

Days of Being Wild:
Ik heb ooit gehoord dat er in deze wereld een vogelsoort bestaat die geen pootjes heeft en dus altijd door moet vliegen. Als hij zich moe voelt, dan slaapt hij eventje zwevend in de wind. Hij kan in zijn hele leven maar één keer op de grond komen en dat is het moment dat hij dood is.
Vroeger dacht ik dat er inderdaad zo'n vogelsoort bestond die van het begin af aan kon vliegen en door kon vliegen tot het moment dat hij dood ging. Eigenlijk is hij nergens heen gevlogen, hij is al dood vanaf het alleeerste begin.

Ashes of Time:
Hoe liever je wil weten of je je iets nog zult kunnen herinneren, hoe beter je het ook zal onthouden. Ik heb ooit van iemand gehoord dat wanneer je iets niet meer kunt hebben, het enige dat je dan kunt doen is juist proberen om het te onthouden.

Chongking Express/Lost angle:
Op 1e mei, 1994 zei een vrouw tegen mij: gefeliciteerd met je verjaardag. Door deze ene zin zal ik haar voor altijd onthouden. Als de herinnering een blikje is, dan hoop ik dat dit blikje nooit een houdbaarheidsdatum heeft. Als er toch een houdbaarheidsdatum moet zijn, dan hoop ik dat die van het jaar 10,000 is.

Happy together:
Ik dacht altijd dat ik anders was dan Ho Bo-wing. Maar ik heb geen gelijk. Als je je eenzaam voelt, dan is iedereen hetzelfde.

In the Mood of Love:
Eigenlijk dacht ik ook zo en daarom maakte ik me geen zorgen over wat anderen zouden zeggen. Ik geloofde dat ik niet hetzelfde zou zijn als zij, maar in feite, ben ik toch hetzelfde.

Olaf K.

@Ludo:
Omdat Turkije (nog) niet tot Europa behoort, en 2/3 twee films betreft, is het 8 uit 10 :) Over Lilja 4-ever: je bent gewaarschuwd. Of je wordt tot tranen toe ontroerd of je denkt "Man flikker op met dat gehamer". Laatste zou ik me best kunnen voorstellen hoor. Ik had iets soortgelijks met Requiem for a dream.

@Jing:
Ik heb Leslie Cheung in Days of being wild nooit gezien als een vogeltje zonder pootjes, maar ik begrijp de metafoor :) Leungs asset is zijn ondoorgrondelijkheid idd. Zie ook zijn voortreffelijke rol in Cyclo.

Martijn Busink

>>>dacht altijd dat Lilja 4-ever zo schrijnend was dat het niet om aan te zien was/zou zijn.

Het is geen ervaring die ik nog eens over wil doen, maar om de reden dat de film slaagt in wat ie beoogt.

In tegenstelling tot Ett håll i mitt hjärta, die bezwijkt onder pretentie. Heeft ie erna eigenlijk nog wat gedaan?

Requiem for a Dream liet me koud, maar dat is omdat ik me niet kan inleven in drugsgebruikers.

Olaf K.

De eerste helft van Ett håll i mitt hjärta vond ik behoorlijk sterk. Een bleke gothic-tiener die voornamelijk op zijn kamer industriële muziek zit te luisteren terwijl zijn vader in de huiskamer met twee vrienden de ene na de andere pornofilm opneemt. Sterk omdat Moodysson aanemelijk weet te maken dat de werelden van papa en zoonlief meer op elkaar lijken dan ze zelf lijken te beseffen. Beide zijn totaal vervreemd van de buitenwereld, weten niet hoe met vrouwen om te gaan en kijken nogal op een destructieve manier aan tegen het leven en het daarvan meest tastbare bewijs: het menselijk lichaam. Pornografie biedt Moodysson vervolgens een manier om het menselijk tekort ironisch en vleselijk in beeld te brengen. De op lichamen inzoomende camera is vooral het verlengstuk van vader, op zoek naar iets van leven. Het klinkt banaal, maar ik vond het allemaal wonderlijk coherent. Maar dan gaat het mis: de film heeft te weinig dramatische ontwikkeling. De uitgangssituatie kan nauwelijks verslechteren waardoor Moodysson gedwongen wordt zijn hand te overspelen. De tweede helft biedt meer van hetzelfde maar de beeldencollages die tussen de scenes versneden zitten, worden repetitief en zijn dan allang leeg. Je hebt snel genoeg van al die kunstvagina’s waar dingen in gestopt worden, poppetjes die verminkt worden, operaties en schaamlipcorrecties. Uiteindelijk is het net alsof je naar een film van Aronofsky zit te kijken. En dat betekent in Huize K. game over. Daarna heeft die Mammoth gemaakt. Dat vond ik een heel aangename film, maar een beetje gewoontjes.

Verhoeven

Waarom juist Climates en niet een Distant of Three Monkeys (die toch écht beter zijn)? Vond je de verkrachtingscene in Climates niet een vervelende cliché die je iets te vaak ziet in arthouse films? En dan ook nog zo uiterst lang uitgetrokken.

Olaf K.

In Climates? Dat vond ik helemaal geen verkrachting, technisch gezien :) Dat was zoals die twee met elkaar omgingen. Dierlijk en ongecompliceerd. Heel functionele scene want staat in schril contrast met hoe hij in zijn relatie is. Die man heeft wel degelijk passie, zo blijkt, waardoor het gevoel versterkt wordt dat er met noch die man noch met die vriendin van hem iets aan de hand is. Het gaat alleen niet samen.

Distant is ook geweldig inderdaad, maar minder beklemmend dan Climates vond ik. Met Three monkeys heb ik niet zoveel. Greep me niet de eerste keer, maar ik moet hem nog eens zien.

Ludo

Distant had ook mijn voorkeur, wat lichter met grapjes he.

Olaf K.

Ja die beroemde tarkovsky-grap. He, Ludo waar was in jouw lijst eigenlijk Beau Travail? Vond ik nog zo'n ultieme Ludo-film. Inmiddels ook van haar gezien: Vendredi soir. Moet je zien!

Die Deense film uit jouw toptien inmiddels gezien en erg van genoten.

Vido

Asia rules! Na Ludo nu alweer een vermelding van Ten-ten (Adrift In Tokyo), en nog steeds is die titel niet te vinden bij de Amazons van de wereld :-( Door mijn onbedwingbare nieuwsgierigheid heeft deze film in mijn beleving al epische proporties aangenomen.

Van Claire Denis ben ik, na Nénette et Boni, Beau Travail, Vendredi Soir en 35 Rhums, heel benieuwd naar White Material (met Isabelle Huppert nog wel, me dunkt!). L'Intrus was me te afstandelijk en bij J'ai Pas Sommeil ben ik destijds (o, ironie) in slaap gevallen.

Ludo

Beau Travail had er best bij gekund. Dancer in the Dark trouwens ook, toch 2x in de bios in mijn ogen bij zitten wrijven (en niet van slaap) (En als Bjork-fan, ze doet het beter dan Charlotte Gainsbourg vind ik eigenlijk, maarrr die is in andere films dan weer wel ok hoor)

volgend jaar ga ik dat hele oeuvre van Claire Denis maar 'ns kijken. (als het niet al teveel is, ik heb ook Capra op mijn to do lijstje staan, maar dat is een grap met zo'n 1000 films.. en bovendien een Mussolini-aanhanger)

blij dat Dark Horse of Voksnekar ofzoiets beviel.

Olaf K.

Misschien neemt die Ten-Ten wel vooral in mijn eigen hoofd mythische proporties aan. Heb hem nog steeds niet durven terugzien.

Verhoeven

Misschien Climates (ooit) nog eens herkijken want ik interpreteer de verkrachting duidelijk anders. Ik vond de hoofdpersoon namelijk een onsympathieke (kloot)zak.

coach outlet online

Behind each of strenuous efforts, there must be double the reward.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.