De Subjectivisten

50 x 90: 18. Mind Over Four - Half Way Down (1993)

Moeilijke metal, dat was wel, zeg maar, echt mijn ding. Geen standaardhardrock want saai, maar er moesten wel nog harde gitaren, galopperende drums en een lekker uithalende zanger in zitten. Tenminste, voor nu - of toen, zo u wil -, daar zou over enkele maanden voor het eerst verandering komen. Maar nu nog niet, want Mind Over Four is zo ongeveer de belichaming van moeilijke metal.

De Kift op Eurovisie 2011!

Zoals viel te verwachten is Sieneke kansloos ten onder gegaan in de voorronde van het Eurovisie Songfestival in Oslo. Vorig jaar bleken De Toppers ook al niet zo top. Eigenlijk is het al een aantal jaren huilen met de pet op wat betreft de Nederlandse prestaties op het jaarlijkse "camp verbroedert" festijn. Het ergste is nog dat er op één uitzondering na - het mooie, maar voor het festival veel te deprimerende Waar is de zon van Willeke Alberti - niks op die slechte resultaten af te dingen valt. De liedjes waren gewoon slecht.

Het is tijd om het een en ander recht te zetten en Nederland op zijn minst weer eens in de finale te krijgen. Het is tijd voor een puur Nederlandse act met toch een zeer internationale uitstraling. Een act die de Balkanstem kan binnenhalen met invloeden van de traditionele blaasmuziek uit die regio en die tegelijk bij de moderne punkfunkstroming gerekend kan worden.

Het is tijd voor De Kift.

Nog even de argumenten voor het Zaanse collectief op een rijtje:

• Internationaal zeer hoog aangeschreven; zo waren Franz Ferdinand, Calexico en Zita Swoon bereid ter ere van het 20-jarige bestaan een cover van De Kift op te nemen.
• Invloeden van Oost-Europese blaasmuziek en dichters, zodat ook uit die regio de punten gehaald kunnen worden.
• Tegelijk zeer authentiek Hollandse uitstraling, de band komt zo ongeveer van de Zaanse Schans vandaan.
• Zingen ook in het Nederlands, met teksten die ver boven het 'sha-la-lie' uitstijgen.
• Franz Ferdinand en De Kift coverden niet alleen elkaar, de muziek vertoont ook overeenkomsten in zijn hoekige ritmiek. Moet dus een groot publiek kunnen aanspreken.Een andere populaire rockband waarmee De Kift wordt vergeleken is Beirut.
• Al jarenlang één van de beste liveacts van Nederland, die ook onder lastige omstandigheden, zoals op straat in Parijs, prima overeind blijft:
  

• De Kift zelf staat positief tegen over het idee.

Treuzel dus niet en sluit je aan bij deze lobby op Facebook! Veel steun is nodig, want er moet door de massief eikenhoutenplaat voor de kop van de TROS Sterren.nl-kliek die bedacht had dat het een goed idee was Pierre Kartner de inzending te laten schrijven en die te laten zingen door een totaal onbekende zangeres heen breken.

Voor wie twijfelt nog de mooie video van Beguine:

Het schaduwkabinet: week 21 - 2010

De KRO waarschuwt voor de Subjectivisten. Toch gaan we stug door met onze Goddeloze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Motorpsycho, David Lee Roth, Gogol Bordello, The National, Force / Jarboe, Matthew Herbert, Rufus Wainwright en Secret Chiefs 3 (UR, Electromagnetic Azoth & Ishraqiyun). En keken naar: rododendrons.

Bas to the eighties

Geen 50 x 90 aflevering deze week. Weinig tijd, en de tijd die overbleef heb ik uren op Spotify rondgehangen. Is dat leuk? Ja, heel leuk! Er zullen vast wel een hele rits implicaties zijn voor het huidige muzieklandschap en de daarbij behorende beleving, maar die duiding laat ik over aan de media- en cultuurdeskundigen. Zelf wil ik voorlopig niet verder komen dan: leuk! Veredelde webradio, een immens grote luisterpaal, met muziek naar eigen inzicht en zin. En dan fijn delen met (lees: opdringen aan) je vrinden van Facebook en Twitter. Zodoende eens op zoek gegaan naar dingen van voor 1990 - je bent op een nostalgietrip of niet - die ik voornamelijk bij Vara's Vuurwerk oppikte. Liedjes die eens een keer werden gedraaid, hup teepje op record, en dan de TDK D90's luisteren tot de cassettespeler de tape vals trok. En verdomd, ik heb behoorlijk veel van die fijne dingetjes gevonden. Lang niet alles hoor; onder andere Metallica, Death, Nuclear Assault, Exodus en Vicious Rumors hebben weinig tot geen hits, of alleen maar recent spul. Maar ik klaag niet, want het is echt geweldig om tracks te horen die me linea recta richting vroege tienertijd transporteren. Ik heb verder geen zin om er analytisch over te worden - dat doe ik wel met de jaren 90 platen - dus luister lekker met me mee via de onderstaande link. Even aanmelden bij Spotify, zo gepiept, en deze nostalgietrip kan ook de uwe zijn! Een feest der herkenning voor alle jaren 80 metalheads en Vuurwerkluisteraars, gegarandeerd (en ook leuk mocht je om welke reden dan ook willen weten welke muziek ertoe bijgedragen heeft dat mijn 50 x 90 zo zijn zoals ze zijn). Ik zal de playlist blijven aanvullen als ik nieuwe nummers vind.

Bas to the eighties

(Bas Ickenroth)

Het schaduwkabinet: week 20 - 2010

We willen natuurlijk nergens de draak mee steken, maar door het belastingvoordeel van de Koningin hebben we wel ineens geld over voor muziek en films. Kijk toch eens naar onze waslijstjes uit het:


We luisterden naar: Už Jsme Doma, Wovenhand, Lali Puna, Mike Patton, CocoRosie, Karnivool, King Me, Olan Mill, The Black Dog, Unkle, Whip, Svarte Greiner, Legendary Pink Dots, Edward Ka-Spel & Alena Boykova, The Tallest Man On Earth, Nicholas Szczepanik, Celer en Merzbow. En keken naar: The Incredibles, A Single Man, The Elegant Universe, Airdoll, Tetro, Beeswax en Shutter Island.

50 x 90: 17. Coptic Rain - Dies Irae (1993)

Goed jaar hoor, 1993. Moeilijk kiezen. Uiteindelijk zes in de lijst gehouden – het enige jaar dat vijf niet voldeed. En zes is nog niet genoeg eigenlijk. Vandaag aandacht voor het inmiddels volledig vergeten Coptic Rain, een Sloveense industrial metalband met een zangeres met een stem als een cirkelzaag. Lekker.

Het schaduwkabinet: week 19 - 2010

Een heffing voor cd's, dvd's, mp3-spelers en ander materiaal waarop geluids- en beeldmateriaal gekopieerd kan worden, mag alleen worden ingevoerd, indien die spullen vermoedelijk voor kopiëren voor privégebruik bestemd zijn. Een stuk duidelijker zijn onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Sophia, Karma To Burn, Luboš Fišer, Makaras Pen, The Residents, John Grant, Gareth Dickson, Anna Von Hausswolff, 65daysofstatic, Fishtank Ensemble, Marble Sounds, Anathema, Baraná & Ceylan Ertem en Various Artists: Pomegranates 2. En keken naar: Dexter en De Battre Mon Coeur S'Est Arrete.

50 x 90: 16. Tool - Undertow (1993)

Eigenlijk wilde ik Tool helemaal niet opnemen in 50 x 90. Too obvious a choice, als je me een beetje kent, en aangezien ik graag die andere kant wilde benadrukken – die kant die zo nodig anders wil zijn – wilde ik eigenlijk Dead Can Dance naar voren brengen (wat ik bij deze dus alsnog doe). Maar behalve dat ik DCD vooral leerde kennen door eerder werk en niet de 1993 plaat Into The Labyrinth (ook geweldig hoor), kan ik echt niet om Tool heen. De soundtrack van het decennium zo ongeveer. En ik leerde medesub Martijn ter Haar later ook nog eens kennen door Tool, go figure. Daarom dus.

 

Het schaduwkabinet: week 18 - 2010

Geen aanslag maar neerslag deze Koninginnedag en dodenherdenking brengen we schreeuwend van enthousiasme door vanwege onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Soundgarden, John Fahey, Machinefabriek, JG Thirlwell, Yellow6, Qaya/Гая/Gaya, ორერა/Орэра/Orera en Μανώλης Χιώτης/Manolis Chiotis. En keken naar: Kynodontas, No one knows about Persian cats, Sud sanaeha, Hoop dreams en Crazy heart.

50 x 90: 15. Blind Melon - Blind Melon (1992)

Blind Melon is een grungeband staat op Wikipedia te lezen. Heb ik nooit geweten. Ben het er ook niet mee eens. Blind Melon is niet vast te pinnen één genre, maar grunge is er nauwelijks bij. Maar ja, groot en bekend worden in 1992 met een of andere vorm van rock, en je album laten produceren door dezelfde meneer als bij Pearl Jam, dan vraag je er eigenlijk ook wel om.