« Het schaduwkabinet: week 37 - 2010 | Hoofdmenu | 50 x 90: 33. Candyhateful - Transparent (1996) »

18 september 2010

Reacties

bas

goed dat er weer iets over miles wordt geschreven :). ben het echter wel met bepaalde dingen oneens, maar daar ga ik het in een later stadium zelf over hebben. maar een prachtige boxset is het absoluut.

Ludo

een stukje van EvR is goed nieuws (toch wat tijd gevonden dus) :) mooizo.

OMC

Het jazzrock spoor liep niet zozeer dood als wel het lichaam van Davis gaf het ongeveer op in 1975.

"vooral commercieel vatbaar"

Dat vraag ik me toch altijd af. Bitches Brew was destijds inderdaad de best verkopende jazzplaat ooit (ongetwijfeld inmiddels ingehaald door Kenny G of zoiets) maar of al die dubbelaars die erna kwamen nou zulke kaskrakers waren? Ik zou eerder willen stellen dat uiteindelijk, en dat inzicht is pas in de jaren negentig zeg maar canon geworden (alhoewel nog steeds in fundamentalistische jazzkringen niet) dat 1969-1975 een artistieke hausse is geweest voor Davis.

(overigens ben ik meer van de school In A Silent Way is opstapje naar nieuwe periode, al was het maar dat "samples" opduiken in Jack Johnson.)

EvR

@OMC
nou ja, muzikaal had 'ie niet veel meer te vertellen zou ie later zeggen over die periode waarin 'ie geen muziek opnam.

'Commercieel vatbaar' slaat met name op anderen, zoals Joe Zawinul die met Weather Report kwam. Wat betreft 'kaskrakers' weet ik alleen dat Columbia er een vreemd marketingbeleid op nahield, zo is Jack Johnson nooit goed gepromoot, omdat toen ook 'Live at Fillmore East' werd uitgebracht. En daarom is JJ destijds geen kaskraker geworden. Dat warrige releasebeleid van Columbia (en ook nu nog) is een reden waarom de ontwikkeling van Davis nooit goed te volgen is geweest. Maar dat er heel veel is blijven liggen is wel duidelijk.

Waar ik trouwens ook benieuwd naar ben is het verhaal van Teo Macero, die wou niks met die boxen te maken hebben.

Martijn Busink

Misschien omdat deze complete sessies boxen juist zíjn werk teniet doen. Zou je kunnen opvatten als kritiek op Macero's werk. Er zijn mensen (Laswell, for one) die daar juist nogal op afgeven, dat zijn beslissingen in de montage nogal a-muzikaal (tijd en geld) en slordig zijn.

OMC

Nou ja, Macero houdt in zekere zin de lijn-Davis aan, die de platen af vond en de tapes in de kluizen volkomen oninteressant (aan de andere kant zat Davis Macero vaak genoeg te dissen, beetje onterecht, lijkt me toch uiteindelijk de grote held in het hele gebeuren.) Ik moet zeggen dat die boxen me totaal niet interesseren.

Laswell, heb ik trouwens altijd een pompeuze eikel gevonden.

Martijn Busink

Ah, nog een Laswell hater. ;)

Maar goed, wat Laswell beweert over de procedures in de linernotes van Panthalassa (als ik me goed herinner, geen zin om boven te gaan checken) klinkt mij als een hele redelijke kritiek in de oren. Slordigheid is simpel vast te stellen (lelijke edits die bekkens afhakken e.d.) en met de hete adem van de platenmaatschappij in de nek nogal lukraak hakken. Dat het revolutionair was om een loopje met 'de werkelijkheid' te nemen is een, maar dat de uitvoering te wensen overlaat en of de beweegredenen nu zo artistiek waren is best interessant.

Panthalassa klinkt zeer modern, bijna ongelofelijk dat gewoon met diezelfde tapes kan.

Nu ben ik zelf ook niet zo geïnteresseerd in die boxen, te meer omdat ik vaak de gewone versies niet eens ken. :)

OMC

Moet zeggen dat het mij nooit is opgevallen, de enige edit die ik opvallend raar vind is als SHHH/Peaceful (asikmenietvergis) zo plots door Jack Johnson heen vliegt. Maar ik kan me voorstellen dat er foutjes zijn ingeslopen, ik weet ook niet de details maar ik vermoed dat het meer monnikenwerk was in vergelijking met een beetje met je muis cut & pasten.

bas

macero is de reden dat ik on the corner niet hoog heb zitten. ik vind de edits daar echt slordig, heel jammer.

EvR

Macero zat natuurlijk wel aan het lp-formaat vast, en monteerde die muziek zo dat e.e.a. een plaatkant duurde. De edits van Macero zijn inderdaad niet altijd even subtiel, wat Laswell ermee heeft gedaan is wel een verbetering.

Maar de grap met dit soort dingen is toch dat het een bewerking is van het orgineel, dat, hoe slordig ge-edit ook, toch het orgineel is en niet zo maar te vervangen is. Zappa dacht daar ook mee weg te komen, door oude Mothers-opnamen deels opnieuw in te spelen. Zorn doet het ook, met die Naked City-box en recent met 'Music for Children', door een gitaartrack van Lou Reed toe te voegen. En als we toch bezig zijn, de Stones deden laatst ook iets met bonustracks van de 'Exile on Main Street'-heruitgave, ik geloof een zangtrack uit 2010 combineren met muziek uit de jaren '70.

De verhouding Macero/Davis is wel interessant. Op de hoes van Jack Johnson is Davis heel complimenteus over Macero. Ik keek ook raar op om een stuk van 'In a Silent Way' op 'Jack Johnson'te horen, maar eigenlijk is het ook weer niet zo heel vreemd. Het past wel in het 'concept'. Zappa ging zich ook helemaal te buiten met de 'Stage' series. 'Montana' uit 1973 combineren met een opname uit 1984.

OMC

Ja, je komt daar in een welhaast metafysisch terein terecht met Benjaminachtig "aura", tijdgeest, etc. Er is toch een "gemis" bij dat soort achteraf-bewerkingen. Heel knap en proper die Laswell edits, maar het doet me totaal niets. Twee keer geluisterd daarna nooit meer. On The Corner zet ik nog regelmatig op. Overigens die edits daarop hebben me nooit gestoord, vond dat altijd een Jeff Mills-mixt-van-de-hak-op-de-tak kracht hebben.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.