Intros, schmintros. Het oneindige verhaal van de cinema. Oftewel: neem een extra week vrij en lees de samenvatting van filmjaar 2010, het jaar waarin ik alweer geen Heaven's Gate zag. En een goede Clint Eastwood!
Spanje staat nou niet echt bekend als broedplaats voor metaltalent. Na de kerkerblack/deathkvltsurprise van 2009 Teitanblood dient zich nu echter een tweede band aan die zich kan meten met de internationale xxxtreme metaltop, het Madrileense Wormed.
Ieder jaar aan het eind van het jaar is het weer zover, het maken van eindejaarslijstjes . Sommige mensen vinden het verschrikkelijk en anderen hebben er veel lol in. Ik mag mijzelf tot die laatste groep rekenen, want eigenlijk begin ik altijd al te denken over mijn lijstje bij de eerste nieuwe release in het jaar. Om dan ieder jaar aan het einde het eigenlijk allemaal nog steeds niet zo duidelijk te hebben. Ook dit jaar is het zo gegaan. Wachten op die laatste bestelling om toch nog even die laatste plaatjes te horen en dan dingen terug luisteren die je al op de lijst had gezet. Denken, wikken, wegen. En dan altijd de vraag “Waarom toch eigenlijk, want wie gaat dit nu in hemelsnaam helemaal lezen?” (hopelijk jij als lezer natuurlijk). En dan nog de moeilijkheid: moet je nu wel die 2 uitermate goede platen die jezelf hebt uitgebracht meerekenen, of moet je deze achterwege laten. Eigenlijk heb ik altijd het laatste gedaan, tot dit jaar waar ik na vele andere lijstjes te hebben gezien er voor heb gekozen datgene te doen wat zoveel label mensen doen: hun eigen releases ook er tussen plaatsen. En waarom ook niet eigenlijk, als een ander label ze had uitgebracht waren ze net zover gekomen, toch? Maar goed, hier dus mijn top 12 aan albums, top 9 aan kleine formaten, top 7 aan reissues en de beste 10 live acts van het jaar.
Naar mijn onbescheiden mening nog steeds de beste live band, ook weer van dit jaar: Motorpsycho. Hier spelen ze op Duna Jam, aan de kust op Sardinië. Geen podium, gewoon spelen. Cooler dan dit wordt het niet.
Het is december. Tijd van lijstjes. De beste releases, de beste concerten, de beste take-away Chinees, de beste populist. U kunt het zo gek niet bedenken, of er wordt een lijstje van gemaakt. Voor Radio Mortalereden om haar luisteraars te vragen de vijf beste releases van eigen bodem in te sturen. Met het oog opThe Sound Of 2010 op 28 december in Cul de Sac, alwaar Maarten en ik toch ook iets zullen moeten zeggen, hier een nationalistische blik op het muzikale jaar 2010.
Over de tragiek van januari-albums, de droevige ergernis van het te laat ontdekken van potentiële jaarknallers, maar uiteindelijk gewoon over goede muziek, met een echte uitschieter op nummer 1. Nummers 11 t/m 25 krijgen een twitterbehandeling want te goed om helemaal niets over te schrijven.
2010 was in tegenstelling tot het muzikale popjaar 2009 voor mij een jaar met echte uitschieters. Twee stuks zelfs, of nee, drie... Tegelijkertijd leek het vorig jaar in de middenmoot wat beter vertoeven, maar wellicht is dat een gezocht minnetje, om die plus weer te counteren. Kortom: kortste dag van het jaar, langste lijst.
Altijd vooruit, nooit stil blijven staan, blah blah. Maar stilstaan wilde ik nu al helemaal niet want die dance en drum'n'bass begonnen toch echt al snel te roesten bij mij. Wat nu? Terug naar rock en gitaren wilde ik ook niet. Of toch wel?
Op de drempel van de jaren ’70 voerde de tegencultuur, het subversieve, in muziekland de boventoon. Alles moest kunnen en de gehele maatschappij mocht op haar kop. Muzikaal hoogtepunt in deze subversieve dagen was (naast vele anderen) Trout Mask Replica van Captain Beefheart and his Magical Band. Een dubbelelpee waarop “uomo unversalis” Don Van Vliet de regels van de blues geheel heeft herschreven en in 1969 met even veel ontzag als verontwaardiging werd ontvangen. Volgens de mythevorming rond dit album, waarop free jazz en blues elkaar ontmoeten, zou de schoolvriend van Frank Zappa zijn vierde werk in minder dan een halve dag hebben geschreven, waarna hij weken zo niet maanden bezig is geweest om zijn band uit te leggen wat hij met zijn atonale blues en absurde ritmes bedoelde. Hoe het ook zij, de 28 nummers die de dubbelaar telde, worden gezamenlijk gezien als een van de belangrijkste platen uit de afgelopen 50 jaar. En haast omdat te benadrukken, is het meesterbrein achter deze plaat vandaag op 69 jarige leeftijd overleden.
Trout Mask Replica is uiteraard niet de enige plaat die Don Van Vliet heeft nagelaten, en met zijn gehele discografie heeft hij van Tom Waits tot Sonic Youth en XTC zijn stempel op de verdere muziekontwikkeling.
Baanbrekend muzikant, voorbeeld voor velen, schilder, tekenaar en beeldhouwer Don Van Vliet is niet meer.
De laatste voor onze winterstop. Tijd om onze toetsenborden te poetsen, muzikaal blessurevrij te raken en gewoon tot rust te komen. We wensen jullie allemaal een goede Kerst en een gelukkig 2011. Nu nog even smullen van onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: Tamikrest, 36, Vieo Abiungo, V/A - Lost Tribe Sound: One, Part Timer, Machinefabriek / Kleefstra-Bakker-Kleefstra / Liondialer, Danny Saul, Wil Bolton, Rose & Sandy, Sohrab, Taeko Ohnuki & Ryuichi Sakamoto, Dãm-Funk, Urfaust, Laxmikant Pyarelal, V/A - Lockrop & Vallåtar: Ancient Swedish Pastoral Music, Soft Circle, Heavy Winged en Hype Williams.
Terwijl Julian Assange even ophoudt met lekken, druppelen wij vrolijk door in onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: aM [aem], Black Swan, Faun Fables, Ludicra, Franz Nicolay, Calibro 35, Melechesh, Mutsumi (Mu), Sun City Girls en Purling Hiss. En gingen naar: The Ex, Blackie & The Oohoos, Sælors, Flying Horseman en Uinko Eerenstein.
Een tijdje terug verscheen in zowel lokale als nationale kranten het verhaal dat een Spaanse Nederlander voor het futsal-team van Barcelona zou gaan spelen. Ook zou hij al tientallen interlands voor Oranje op zijn naam hebben staan.