« januari 2011 | Hoofdmenu | maart 2011 »
19 februari heeft in het verleden niet zeldzaam voor geruchtmakende gebeurtenissen gezorgd. De vrede van Westminster in 1674, een matpartij van jewelste bij Iwo Jima in 1945, het aftreden van Fidel Castro in 2008.
Het is traditioneel geen goede dag om schrijver te zijn. Multatuli, André Gide en grootheid Knut Hamsun overlijden allemaal op een negentiende februari.
Dit jaar zal deze datum vooral bekend staan als de zaterdag van muziek in Aalst, en daar waren wij uiteraard bij!
Een huiskamer concert, toch altijd een bijzondere setting, maar toch ook weer niet heel erg vreemd. Nee, neem dan een huiskamer expositie ruimte, zoals Schrank8 in de huiskamer van Hansje van Halem. Een grote kabinet vult haar huiskamer waarin zij onbekende kunstenaars een mogelijkheid biedt tot het inrichten van een expositie. De kunstenaar mag zelf bepalen wat hij of zij in de kast tentoonstelt en dan kan het publiek gedurende een maand langskomen om het te bezichtigen (op afspraak dan wel).
De afgelopen maand heeft de Duitse grafisch kunstenaar Johann Kauth die in Amsterdam ook bekend staat voor zijn reeks concerten onder de naam Hallo Gallo en met zijn muzikale project Laser Poodle.
Schrank8
Je hoort al die verhalen over die Arabische burgers wel, maar die dictators dat waren ook geen lieverdjes hoor. Liever dan toch onze gedicteerde lijstjes uit het:
We luisterden naar: Book Of Sand, Charles Bradley, Gareth Davis & Machinefabriek, PJ Harvey, The Twilight Singers, Vena, White Noise Sound, V/A-Minute Papillon, The Skull Defekts, Julianna Barwick, Rainbow Arabia, Richard Youngs en Gregg Kowalsky. En gingen naar: Janelle Monáe.
De vorige (bij mijn weten eerste) Nederlandse editie van het rondreizende metalpackage Bonecrusher Fest, met o.a. Black Dahlia Murder, 3 Inches Of Blood, Necrophobic, Obscura, The Faceless en ook toen Carnifex, was nog in een tjokvolle grote zaal van Tivoli, maar de line-up van deze zondag moet het doen met een lang niet uitverkochte Helling. Dat heeft onder andere te maken met het zeker in vergelijking met 2010 niet bijster interessante 'voorprogramma', waarvan bovendien maar liefst drie bands vorig jaar in dezelfde zaal ook al mochten openen voor Suffocation. Die slaan we dan ook braaf over.
De meest controversiële film van vorig jaar, waar jan en alleman al overheen was gegaan, bereikte dan eindelijk deze huiskamer.
Lee Chang-dong maakt het cirkeltje graag rond. Peppermint Candy, Lee’s meesterlijke film uit 1999, begint en eindigt met een man die op een reünie langs de oevers van een rivier op een brug klimt en daar een trein op zich af laat denderen. De film ertussenin vertelt het verhaal van deze man. Ook Poetry begint en eindigt langs de oevers van een rivier. Daar spoelt in de eerste scène een lijk aan. In de laatste scene zien we alleen de rivier. De film ertussenin vertelt het verhaal van Mija, Alzheimer-patiënt die sterke behoefte krijgt aan een hobby.
"Im trippin out right now.. this radiohead shit is cold! gawd. i need to slap someone in the face .. someone come over." Flying Lotus liet zich even gaan op Twitter gisteren. "Sorry i gotta tweet thru this radiohead joint", excuseerde hij zich. "Its kinda a world event for me."
Een diner, een etentje, een avondmaal, een bord met warm eten, iets om in je maag te plempen...whatever! Iets om echt je tanden in te zetten zijn onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: Pien Feith, Stranded Horse, …And You Will Know Us By The Trail Of Dead, *AR, James Blake, Marianne Dissard, Heinali, Mogwai, Peaking Lights, Tim Hecker, Bright Eyes, Toro Y Moi, Iron & Wine, Talk Talk en Kleine Viezerik. En gingen naar: Nile en Melechesh. En keken naar: Farewell My Concubine, True Grit en Black Swan.
Om nou alle belangen met Iran aan één conflict op te hangen. Wat we wel aanhangig willen maken zijn onze lijstjes uit het:
We luisterden naar: Caroline, Esben And The Witch, Yael Naïm, Rauelsson with Peter Broderick, Gareth Davis & Machinefabriek, Juv, Stephan Mathieu, Johan Borger, Dariush, Sattar, Nilüfer, Deaf Center en *AR. En gingen naar: Johan Borger. En keken naar: The Warriors.
Shamoto (Mitsure Fukikoshi) is de sullige eigenaar van een kleine speciaalzaak in aquariumvissen. Hij heeft totaal geen controle over zijn tienerdochter Mitsuko. Die kan dan ook nog eens niet door één deur met haar stiefmoeder Taeko, een vrouw die duidelijk laat blijken dat voor haar haar huwelijk met Shamoto eigenlijk een enorme vergissing was.
Dan lijkt onverwacht toch de zon door de wolken te breken voor Shamoto als Mitsuko wordt betrapt op winkeldiefstal. Er wordt gedreigd met politie, maar de charismatische meneer Murata (Denden) die 'toevallig' in de buurt is, weet het allemaal recht te zetten. En hé, wat leuk, Murata zit ook in de tropische vissen. Sterker nog: hij is de koning van de Japanse tropische vishandel met een enorme zaak waar meisjes in hotpants de klanten te woord staan. De meisjes wonen bij de winkel, zou het niet fantastisch zijn als Mitsuko er bij kwam? Dan heeft ze wat om handen en dan is Shamoto af van de ruzie tussen zijn vrouw en dochter. En dat winkeltje van Shamoto is wel klein, maar zijn vissen zijn wel levendiger dan die van Murata. Ze moesten maar eens praten over samen zaken doen. Maar eerst even een ritje maken in de Ferrari!
Lees meer "IFFR: Tsumetai Nettaigyo / Cold Fish (Sion Sono, 2010)" »
De 21-jarige Canadees Dolan houdt de gemoederen onder cinefielen behoorlijk bezig. Les amours imaginaires, die ook op IFFR draaide, roept ofwel bewondering ofwel ergernis op. Hap-snap leentjebuur spelen bij Godard en Wong Kar-wai om een lege huls er mooi uit te laten zien, zo kan men de kritiek samenvatten. Een prikkelende, verfrissende film, zegt de ander. Ik moest er even over nadenken, maar bevind me inmiddels overtuigd in het kamp van de ja-knikkers.
Door de jaren heen heb ik nogal wat muziek uit vele landen verzameld die me diep hebben geraakt. En dan bedoel ik vooral muziek die vaak onder de term “wereldmuziek” weggemoffeld wordt. Het is vaak wel muziek met traditie, folklore, anders dan anders, van een uitzonderlijke schoonheid en vaak zonder de taal te begrijpen. Dus op die manier is wereldmuziek wel een dekkende term. Muziek die je raakt zonder dat je het voor de volle 100% begrijpt. Geloof me ik ken meer niet dan wel, maar het is een leidraad om wellicht eens naar wat anders te gaan luisteren; als je een land bezoekt doe je ook meestal niet alle plaatsen aan. Ik geef graag de voorzet en zie aanvullingen graag in de comments komen. Je hoeft dus niet in het desbetreffende land te zijn geweest. Deze keer Bulgarije.
Ja als je in het Midden Oosten met z’n allen ineens een beetje subjectivistisch gaat lopen te wezen, geeft dat natuurlijk onrust. Dat ervaren wij al in een kleine kring, duh. Hier toch weer onze underground lijstjes uit het:
We luisterden naar: Charles-Eric Charrier, Hannah Peel, Popol Vuh, The Soft Moon, Wooden Wand, Richard Youngs, V/A-Hidden Landscapes, Lifelover, Blood Ceremony, Calibro 35, Teenage Panzerkorps en The Fall. En keken naar: Comme Une Image.
