« FabrIQ Festival, Den Bosch | Hoofdmenu | Gezien: Hallo Gallo Dance Party met Laser Poodle, Eekhoorn X en Hungry Soul in OCCII, Amsterdam, 04-03-2011 »

04 maart 2011

Reacties

Olaf K.

Cool stuk, Ludo! Laatste zin is niet onbelangrijk overigens. Een kritiekpunt dat steeds terugkomt in andere recensies (volkskrant, salonindien) is dat je je zo slecht kunt inleven in de hoofdpersoon. A. geen last van gehad want B. helemaal niet belangrijk. Belangrijk is die laatste zin.

Ludo

thx. :)

het is ook niet vreemd dat de jongen zijn leven niet weet te keren (mocht het lijken alsof ik hem dat verwijt)
de politie en de rechterlijke macht zijn ook crimineel/corrupt en hopeloos.

zijn enige kans ligt misschien bij dat gewone gezinnetje, maar dat is precies het snoeiharde van de film, die deur wordt ook gewoon keihard dichtgegooid. en de arme jongen staat er figuurlijk bij, en weet er niets aan te doen. het zal dan ook wel geen toeval zijn dat het enige moment dat hij breekt (in de hele film!) juist op de plee bij die lieve mensen is.

Ludo

Vrij Nederland was overigens ook positief en leukte het stukje op met Tarantino's top 20 van vorig jaar. (Animal Kingdom op 3)

1 en 2 Toy Story 3 (!) en Social Network.

Ludo

"die deur wordt ook gewoon keihard dichtgegooid"

ook door hemzelf bedenk ik me. (misschien uit angst, maar dan nog)
genoeg lagen in deze film, dat moge duidelijk zijn.

Martijn

Ik kom me wel inleven in J. Typische puber "in over his head". Wat ik alleen niet kon snappen is hoe hij aan die leuke vriendin kwam.

Uncle Pope is wel echt heel erg eng. Niet alleen dat "She's pretty" (de rillingen lopen me nog over mijn rug), maar ook de manier waarop hij telkens begint dat als er problemen zijn, je er best met hem over kan praten.

Ezra, de advocaat, is ook heel erg. Rechtstreeks uit American Psycho weggelopen met zijn te gebruinde sportschoollichaam, cocaïne gebruik en designer bril.

Wat ik het zwakke punt vond was de rol van de politie. Dat er corruptie is in de vorm van in drugs handelende agenten, is nog tot daaraan toe, maar doodseskaders die op klaarlichte dag criminelen overhoop schieten op drukke parkeerplaatsen, dat vond ik ongeloofwaardig.

De film deed me overigens heel erg aan Scorcese denken, inclusief het feit dat hij soms wat te traag is.

Olaf K.

Je vergroeit ook met het milieu waarin je opgroeit he. Er is kracht voor nodig om daaruit te stappen.

Ja, ik vond dit echt veel beter dan wat ik overal lees eigenlijk. En dan weer altijd die armetierige ouderwetse argumenten (type "ik begrijp die jongen niet!")...

Ludo

re: Martijn, ik vond dat meisje (een Barrister volgens Wikipedia geloof ik) dat de antwoorden met J ging oefenen ook wel creepy. (naast die louche advocaat dus)

de politie is wel wat overdreven ja, aan de andere kant het zijn Australiers he, harde gasten, het schijnt ook allemaal op werkelijk jaren '80 geweld gebaseerd te zijn. in gangoorlogen gaat de politie zich vanzelf ook slecht gedragen vrees ik. (al is een safehouse overvallen ook wel wat too much)

en eensch wat betreft zijn dinnetje, vandaar ook dat die 2 wel ergens een momentje hadden mogen beleven. :)

Martijn

Dat snap ik ook nooit. Het ergste vind ik altijd "er is niemand voor wie je sympathie kan opbrengen." Als ik empathisch wil zijn, dan ga ik me wel inzetten voor Amnesty. In de bioscoop kan ik genieten van het wrede universum van bijvoorbeeld de Coens.

Olaf K.

>>"er is niemand voor wie je sympathie kan opbrengen."

Ja, een klassieker. Of "ik kon me niet inleven", "oppervlakkige karakters". Dat wordt ook altijd maar snel bijgeturfd op het debet-gedeelte van het scoreformulier, terwijl het juist interessant kan zijn je de vraag te stellen waarom de regisseur dat zo gedaan heeft. Eerst de mogelijkheid onderzoeken dat de regisseur een plan heeft dat jou nog even ontgaat, en dan de mogelijkheid onderzoeken dat jij het beter weet. In die volgorde! "Iedereen overacteert" als kritiek op Showgirls. Zelfde laken een pak.

Martijn

"al is een safehouse overvallen ook wel wat too much"

Dat was wel logisch, want de mensen van de afdeling drugs wisten niet dat het een safehouse was en die hadden van de corrupte collega te horen gekregen dat er gewapende drugsdealers waren (wat dus hun collega's van de afdeling zware misdaad waren.)

Ludo

dat ze niet wisten dat het een safehouse was had ik gemist, het leek me een standaard safehouseje voor getuigen, dus algemeen bij de politie bekend (maar misschien zou dat raar zijn)

ik zou bijna zeggen dat zit de film weer wat beter in elkaar dan ik dacht, want ik dacht dat het gewoon een corrupte politie-eenheid was die J kwam afknallen (omdat hij het was, omdat ze iemand een favour moesten doen, die snitch in de politie van de aquaria bijvoorbeeld)

het sympathie-verhaal lijkt me iets wat voor sommige genres wel geldt en voor andere niet. in een misdaadverhaal zoals dit (of het bizarre The Chaser ook een heel mooi voorbeeld) heb ik geen sympathieke characters nodig in de hoofdrollen. Maar in iets totaal anders als Scott Pilgrim vs The World had ik, zoals toen opgemerkt, of Scott of zijn droommeisje wel wat leuker willen vinden.

Martijn

"omdat hij het was, omdat ze iemand een favour moesten doen, die snitch in de politie van de aquaria bijvoorbeeld"

Die moest inderdaad Jay afknallen. De rest wist er niets van af, die dachten dat ze echt een drugshuis gingen oprollen. De corrupte agent zou dan Jay 'per ongeluk' moet doodschieten (omdat hij probeerde te vluchten of zo.)

Martijn Busink

In de gemiddelde zombie- of cannibalenfilm heb ik bar weinig behoefte aan inleven/meevoelen. :)

Vido

Die vriendin van J. was helemaal niet zo leuk. Leuke vriendinnen zouden hard weglopen als ze een snuif cocaïne zouden krijgen aangeboden.

De corrupte agent zou dan Jay 'per ongeluk' moet doodschieten - met grote kans dat de collega’s ook zouden worden neergeschoten.

De lethargische houding van J. zou overigens gezien kunnen worden als afweermechanisme en later in de film als overlevingsstrategie.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.