De Subjectivisten

Jaarlijst 2011: Sietse

Het was voor de muziek een mooi jaar. Met mijn ziekelijke verzamelwoede heb ik ruim 200 releases aan de collectie toegevoegd die als productie jaar 2011 dragen. En van het gros van deze releases heb ik zeer kunnen genieten. 
Natuurlijk waren er enkele dompers, want wat te denken van de overgeproduceerde tweede full-length van Dum Dum Gilrs - Only In Dreams. Voor veel mensen waarschijnlijk een top plaat maar voor mij een teleurstelling na de voorganger I Will Be. Of de plaat Conatus van Zola Jesus, op zich geen slechte plaat, maar wel ontdaan van alle rafeligheden die de voorgangers zo tof maakten. 

Maar gelukkig waren er ook albums die wisten te verassen.

Cinema in 2011 (Ludo)

Voor het eerst in tijden stopte ik in 2011 een paar weken met films kijken. Was ik het zat? Verre van. Het was een prima cinemajaar, veel beter dan 2010, zeker wat betreft recente releases. Daarom zonder omhaal, het beruchte lijvige jaaroverzicht. De director's cut.

Een soort van jaarlijst

Precies een jaar geleden besloot ik Nederland een tijdje te verlaten. Na een omweg via Barcelona en Sevilla kwam ik terecht in Granada. Het leven is er niet altijd even gemakkelijk: de zomers zijn er heet, de winters koud, zeker wanneer blijkt dat centrale verwarming afwezig is in de woonruimte. Een elektrische kachel biedt uitkomst totdat je de elektriciteitsrekening ziet. Er is me verteld dat er nergens meer Erasmus-studenten rondlopen dan in Granada, en dat verbaast me niet. Italianen, Amerikanen en Fransozen zie je overal, de overige buitenlanders zijn toeristen op doorreis, met een tussenstop voor het Alhambra. Granada is een plek waar niemand lang lijkt te blijven.

 

Het schaduwkabinet: week 52 - 2011

Zo, dat was dat! Verslik je niet in de oliebollen en natuurlijk ook volgend jaar gewoon weer lijstjes uit het:


We luisterden naar: The Beach Boys, Mark Van Hoen, Tomas Weiss & Matthias Grassow, Amy Winehouse, Rock of Heltah Skeltah, Sean Price en Declaime. En keken naar: Deliverance.

Cinema in 2011 (Olaf)

Vorig jaar schreef ik dat mijn eindejaarlijst waarschijnlijk de laatste was die serieus te nemen was. Het valt nog mee. Ook dit jaar kost het me geen enkele moeite er een top twintig uit te rammen, al zijn de dagen dat ik mezelf veelkijker noemde waarschijnlijk voorgoed voorbij. 2011 was voor mij het jaar van de Britten, en van Nicolas Roeg en Wim Wenders, het jaar waarin ik weer een hele stapel documentaires zag. En het jaar van die vrouwelijke cineaste die het hem weer flikte.

Jaarlijst 2011: Bas

Over eenzame zuchtmeisjesambient en Noorse noise.

Het schaduwkabinet: week 51 - 2011

In een ononderbroken keten van handopleggingen gaat het ambt van bisschop terug op de twaalf apostelen. Ja daar ging het al mis bij die aars-bisschoppen. Minder verwerpelijk zijn onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Ólafur Arnalds, Eraldo Bernocchi/ Harold Budd/ Robin Guthrie, Birds Of Passage, The Boats, Braids, Circle, Mintg Julep, Orbit Service, Mirel Wagner, Pavement, Subcarpați, Los Chapillacs en Sonido Gallo Negro. En keken naar: Bellflower en Midnight In Paris.

Jaarlijst 2011: Ludo

'Tear jerker, shadow lurker, wonder worker, reach a bit further.'

Het schaduwkabinet: week 50 - 2011

Het regent harder jaarlijstjes om ons heen dan we drinken kunnen, duizend bommen en granaten. Wij houden het rest van het jaar nog even bij onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Ulcerate, Oneohtrix Point Never, Jon Balke & Batagraf, B. Fleischmann, Rachel Grimes, King Oliver’s Revolver, Misophone, Oliveray, Giovanna Pessi/Susanna Wallumrød, Dolphins Into The Future, Red Horse, Loney Dear, Steve Roden, Preterite, Inimă Sălbatică and Cynic.

Real Estate (Tivoli de Helling, 7 december 2011)

In Tivoli de Helling werd afgelopen woensdag flink gejengeld. Real Estate deed ons land aan. Die laatste plaat vond ik wel leuk, live was het stukken enerverender. Het is muziek die niet meer gemaakt wordt, vandaag de dag. Eenvoudige, meanderende gitaarliedjes die nergens virtuoos of moeilijk klinken maar die gezamelijk een sfeer creëren die totaal verslavend is. The Feelies kunnen de voorvaderen genoemd worden, maar omdat dit Amerikaanse gezelschap in de melodieën af en toe wat Brits aandoet is een associatie met onze eigen Serenes ook niet zo slecht. Alleen zijn die nuchtere, Friese koppen van destijds vervangen door vijf Amerikaanse gecultiveerde Pitchfork-hoofden. Jingle-jangle-muziek dus, van het soort dat pas echt indruk maakt als je het live ziet. Want twee zonder distortion vervormde, door elkaar heen tokkelende gitaren die tesamen een dikke geluidsbrij in elkaar vlechten, dat moet je fysiek voelen. Daar moet je in kunnen kruipen. Je moet overigens niet in dat bandje spelen, want cleane Fender-gitaren over dito versterkers, dat houdt geen trommelvlies twee toerneetjes vol. Maar om twee uurtjes ondergedompeld te worden in het ene na het andere melancholieke gitaarloopje is puur genot. Real Estate is live ook veel dynamischer dan op plaat, al gaat het nooit loos. Alles met mate, de nuance volstaat. De drummer die opeens de hi-hat niet meer aanslaat, of die even twee maten van snare naar tom gaat. En dat je dat dan geniaal vindt. Het kan zo simpel zijn, een gitaarbandje, maar het is lang geleden dat ik zo genoot van een set D-G-C liedjes. Zulke vertrouwde muziek en tevens zo fris. Ik kende hun repertoire niet zo goed dat ik stond te wachten op bepaalde nummers. Jengel maar gewoon weemoedig verder, jongens. Als ik 23 was geweest, afgelopen woensdag, dan had ik waarschijnlijk met een oplopende druk op de traanbuizen tegen de zijwand gehangen, me af en toe afvragend hoe je in godsnaam in contact komt met dat leuke meisje van de garderobedienst.

olafk

Meek's Cutoff

We're not lost, we're just finding our way

Het schaduwkabinet: week 49 - 2011

Kopvoddentax, stemvee, doe’s normaal man, vrouwen slaan en zuipen, MAAR WEL U ZEGGEN JA!!! Ook om U tegen te zeggen zijn onze lijstjes uit het:


We luisterden naar: Jacaszek, The Konki Duet, Caitlin Park, Zëro, Henri Pousseur, James Blackshaw, DJ Shadow, Atlas Sound, Vatican Shadow en Maintitle. En gingen naar: Köhn en Peaking Lights. En keken naar: A L'Origine.

Een stap in een goede richting

Deskundigen en minder deskundigen buitelen tegenwoordig over elkaar om te verkondigen dat moslims en joden elkaar intrinsiek haten en dat de multiculturele samenleving mislukt is wegens onverenigbare beginselen, al dan niet met een Heilige Schrift of Huntingtons Clash Of Civilizations als 'bewijs'. Alsof er ooit een monocultureel paradijs heeft bestaan waar iedereen van elkaar hield. Een oudere Marokkaanse heer vatte het enkele jaren geleden in Premtime, gevraagd naar de problemen in zijn 'krachtwijk', allemaal mooi samen: waar mensen zijn, zijn problemen.

Kenneth Kirschner - Twenty Ten (12K)

 

Het is een tijdje stil geweest rond de Amerikaanse minimalist Kenneth Kirschner. Na zijn vorige album Filaments & Voids dateert (12K) alweer uit 2008, tussen door zijn er nog wel mp3 releases geweest en ook op zijn website zijn opnames terug te vinden, een volwaardige release zat er echter niet in. Tot eerder dit jaar Twenty Ten uitkomt, wederom bij 12K. En wat voor release, de 3 jaar wachten worden meer dan goed gemaakt met een drie dubbelaar.

Op de drie zilveren schijven vinden we 4 stukken terug met een totale duur van ruim 2 ½ uur. In de stukken laat Kirschner ons verschillende technieken horen, sommige nieuw, sommige bekend.