« Het schaduwkabinet: week 26 - 2012 | Hoofdmenu | Het schaduwkabinet: week 27 - 2012 »

29 juni 2012

Reacties

OMC

Dat het een soort autobiografie is vond ik ook wel opvallend.

Er is wat mij betreft een sleutelmoment in Retromania en dat is wanneer Reynolds Horses ontleedt, er allerlei retroverwijzingen in vindt en zoiets verzucht "dat ze dat toen niet door hadden". En op dat moment had bij hem een alarm moeten zijn afgegaan gevolgd door de vraag: waarom is dat dan niet zo? Lees je nl. de originele Horses recensie van Lester Bangs, die gaat helemaal uit zijn dak en is totaal niet bezig met verwijzingen nar het verleden. Dus zocht men in 1975 naar iets anders in muziek of overheerste meer een gevoel van "hey, hier is iets nieuws aan de hand." Het wijst er kortom op dat onze hele manier van denken is veranderd (van richting veranderd.) Ik vermoed al een tijd dat het een collectieve uiting is van future shock (naar Alvin Toffler). Het probleem is dat zo'n denkpatroon lastig te veranderen omdat het op zoveel niveau's (sociaal/economisch) lijkt vast te lopen. Ik denk dat als het economisch fantastisch ging we weinig last van retromania hadden.

Martijn Busink

Maar is er een Lester Bangs van de jonge generatie die wél enthousiast wordt van nieuwe ontwikkelingen? Ik heb het idee dat er nog veel dertigers en veertigers in de journalistiek zitten die die cycli herkennen. Of zit die laatste groep er nog steeds te veel bovenop om dat grut terecht te wijzen?

Toen ik 16 was moest ik niks hebben van dat gelul van m'n oom dat Metallica niks nieuws deed, allemaal al gedaan door Alice Cooper en Deep Purple (nog steeds niet mee eens btw). In 1975 werd die groep overschaduwd door een nog verse ekte ekte jongerencultuur. Ik heb het idee dat de populaire muziek tegenwoordig veel breder is qua leeftijd. Ik weet dat er tegenwoordig wel 'brutal death metal' fans zijn die Carcass en Obituary oubollig vinden en er een generatie hiphoppers is die zegt 'lazer op met die boombap shit' maar die hebben het niet zo voor het zeggen in de gevestigde pers.

OMC

Dat herkennen van cycli is inderdaad cruciaal en grote joykiller. Maar 30/40s zijn toch al een tijd de baas in journalistiek (eigenlijk zolang ik me kan herinneren. :) Wellicht kon dat terecht wijzen maar zolang worden volgehouden en is er geen, zeg maar, culturele kracht sterk genoeg om dat te doorbreken (zoals op een gegeven moment wel met punk, hiphop, house is gebeurt, maar ook niet zonder slag of stoot).

Bovendien zijn de meerderheid van 30/40s tegenwoordig ook allemaal hipsters die zitten te wachten op iets nieuws, toch? Dus als je als nieuwe generatie opeens een opening creëert en op originele wijze iets brengt dat tapt iedereen je op je hoofd van "wat schattig" en wordt de energie meteen opgezogen. Het creëren van een breuk lijkt wel onmogelijk geworden.

Mmm, even vanuit dansmuziek redenerend: misschien is EMD (je weet wel Deadmaus, Swedish "House" Maffia, Guetta) wel een poging tot een breuk. Maar wat "negatieve dialectiek" zeg, een breuk door doffe, commerciële meuk goed te vinden. "LOL, pak aan ouwe lul, dat snap je niet hè?"

Martijn Busink

Misschien is de vernieuwing te vluchtig. Er is een nieuw ding en i.p.v. van een aankondiging via de pers als hypebuilding heeft nu iedereen het gelijk ook gehoord. Geen mystificering vooraf.

Tegelijk denk ik dat die mentaliteit die aanstipt, vroeger vooral oog voor wat nieuw was, nu vooral voor wat oud is, wel waar is. Alles heeft oude en nieuwe aspecten en het is maar net waar je op wil focusen.

En vroeger kon je nog beïnvloed zijn door dingen die niemand kende. Zie bijvoorbeeld Secret Chiefs 3: 20 jaar geleden kon Trey in interviews vertellen over Roemeense spectrale componisten, Bollywood spymusic en Duitse communistische science fiction soundtrack maar om dat allemaal ook te horen was een enorme opgave. Nu ligt dat allemaal voor het oprapen en zie je dat zijn muziek eigenlijk bij elkaar gejat is (zeg ik met liefde).

Die vraag om vernieuwing is sowieso vrij jong, misschien pas een jaar of 150 oud, dus misschien is de periode wel wat kort voor allerlei grote conclusies.

Jan Willem

Volgens mij ligt een groot deel besloten in het feit dat de techniek op muziekgebied zich minder snel ontwikkelt dan vergeleken bijvoorbeeld de jaren 70. Niemand die de Beatles draaide en zei: ja daar hoor ik die kraken wasplaat van Robert Johnson nog in de verte. Daarnaast is het aantal genres substantieel toegenomen zodat nieuwlichterij ook veel minder opvalt. Het kost veel meer inspanning om nog iets anders te horen dan het gangbare. Ook bands gaan niet per sé muziek maken die totaal anders is, dus wat dat betreft klopt het wel wat er in het boek staat. M83 is met alle respect niets anders dan My Bloody Valentine, maar dan van een generatie later, zei de 40-er.

Voor de rest is Reynolds denk ik gewoon een luie hond, want buiten de geijkte paden gebeurt er genoeg. Waarschijnlijk dat een bepaalde smaak je muziekwereld ook begrenst? Hij bedient zich van eenvoudige theorieën om een leuke stelling te verdedigen. Zo kan je ook genoeg elementen verzamelen om te betogen dat Adolf Hitler een aimabel persoon was. Het heeft geen zin en draagt niets bij aan het leed dat de man veroorzaakt heeft. Eigenlijk vind ik het helemaal niet interessant wat Reynold zoekt/beweert. Want al was de conclusie anders geweest, ik draai er niet met minder of meer plezier om.

OMC

"Geen mystificering vooraf."

Absoluut. Dat vind ik nou wel jammer. Het mag ook bijna niet meer, zie het geval Burial die op een gegeven moment werd opgejaagd om zijn identiteit prijs te geven. Zonde.

"misschien is de periode wel wat kort voor allerlei grote conclusies"

Zit ook wat in natuurlijk. Maar je hebt grote conclusies op korte termijn en langere termijn. ;) Maar ik denk dat Reynolds op korte termijn wel erg grondig te werk is gegaan. Lui zou ik hem niet willen noemen, je hebt natuurlijk maar zoveel muziek die je in 24 uur kan luisteren.

The Beatles is ook wel interessant. Die hebben de eerste paar jaar toch braaf hun favoriete rock 'n roll nummers gespeeld. Hele normale zaak. Blijf ik trouwens op hameren: toen ik in 1983 fanatisch naar The Beatles luisterde was dat echt het dufste van het dufste. Dat was echt totaal klaar voor de sloop. Je kon met moeite in de bibliotheek wat versleten boeken over ze vinden. Nu kan je bijna een hele bibliotheek vullen over The Beatles. Eigenlijk ook geen mystificering achteraf meer. ;)

Jan Willem


De tijd van The Residents, dat je vanaf 1972 een "mysterie" kunt zijn, is wel geweest. Maar toch vind je in de schaduwhoeken van de pop nog steeds bijzondere bands zonder een echt gezicht erachter als Misophone. Of wat te denken van James Kirby met zijn V/vm label? Het is lange tijd een groot geheim geweest dat bijna alle projecten op het label van zijn eigen hand waren. Het is er nog wel, maar je moet dieper graven.

Daarnaast is het toch ook gewoon massaler en breder dan voorheen? Er zijn zoveel genres en dito bands tegenweurdig dat het alleen maar lastiger wordt daaruit de nieuwlichters te filteren...

Interessant vind ik ook een band als The Weeknd, die eigenzinnige muziek ter beschikking stelt zonder echt naar buiten te treden. Ze worden overal opgepikt, maar in feite hebben ze achter de schermen alleen 3 download albums ter beschikking gesteld. Ben dan toch weer benieuwd hoe zich dat gaat ontwikkelen.

Of wat te denken van alles rond Trey Spruance, Stephen O'Malley....?


Martijn Busink

What about Spruance en O'Malley? De invloed van de eerste is niet erg groot, zelfs op het Web Of Mimicry forum zijn er betrekkelijk weinig die verder kijken dan Mike Patton en The Melvins. O'Malley gedraagt zich ook veel meer als een voorganger (Trey's collectie staat in opslag en is niet zo hongerig meer als ie ooit was, tegenwoordig moet ik hém bijpraten al heeft hij nog steeds een enorme basis), ben wel benieuwd hoe groot Soma's invloed daadwerkelijk is.

Ik bedoelde nog niet eens dat soort mysteries (Burial, Residents), maar het hangt erg van je fanbase af. Er waren altijd wel 'n00bs' die vroegen naar de ware identiteit van Buckethead, was het Steve Vai? Marty Friedman? Meestal werden die dan terechtgewezen door de ekte ekte Bucketbots die het niets interesseerde. Na het toetreden tot Guns'n'Roses was het gauw bekeken.

En precies, The Weeknd is vernieuwing maar je kan het ook makkelijk downplayen door te beginnen over Michael Jackson enzo (hij draagt 'm zelf aan met D.D.). Net de docu Dub Echoes gekeken en die gasten die beginnen dat iedereen die een baslijn speelt feitelijk dub kopieert … da's net als die rockers die zeggen dat alle coole riffs al door Sabbath zijn verzonnen. Sorry, maar dan moet je echt je oren eens uit je … eh … reet halen. :) Het is toch een groot gedeelte instelling, niets is honderd procent nieuw, dus je kan altijd iets vinden wat eerder gedaan is.

Het alsmaar en steeds sneller groeiende aanbod sinds het vastleggen van muziek wat bovendien allemaal opslag beschikbaar maakt van iedereen een deskundige. Niet alleen maar de journo's die veel promo's krijgen en beluisteren. Dus dan raak je misschien ook wat minder snel onder de indruk, want iedereen is een verwende journo.

Ik heb ook de indruk dat de meeste mensen, de 'gewone' zeg maar, muziek sowieso als een soundtrack van een puberteit beschouwen en na een bepaald punt blijven hangen en die gaan dan die retro erg waarderen. Nieuw en toch vertrouwd.

Jan Willem

Met Spruance en O'Malley bedoelde ik eigenlijk vooral dat ze zich toch echt weten te onderscheiden van andere muzikanten. Maar ik ben het met je eens, dat je overal wel iets kunt vinden dat eerder is gedaan. Door het grote aanbod komt het wellicht meer aan op origineel rangschikken om iets nieuws te creëren.

The Weeknd heeft 1 nummer naar MJ, maar zeker de eerste 2 albums zijn anders.

En verwende journo's zal je altijd hebben. Zelf steek ik ontzettend veel energie in het zelf ontdekken, zelf formuleren en achtergrondinfo achterhalen...dus niet IEDEREEN is een verwende journo...

OMC

"Ik heb ook de indruk dat de meeste mensen, de 'gewone' zeg maar, muziek sowieso als een soundtrack van een puberteit beschouwen en na een bepaald punt blijven hangen en die gaan dan die retro erg waarderen."

Ja, dat kan wel kloppen (en is ook al heel lang zo).

Maar dat van die baslijnen zeggen ze toch niet zo in Dub Echoes? Dub is trouwens wel een interessante zaak als vernieuwing/invloed op popmuziek (techniek/studio gedrevenen ipv artiest gedreven). En Dub Echoes is meteen een mooi voorbeeld van hoe het documenteren van het verleden is veranderd. 20 jaar geleden kon je alleen maar dromen van zo'n docu. Nu Youtube en lekker zitten daarna even Bass Culture lezen en klaar ben je En dit is in wezen een goede zaak. Ook al haalt het inderdaad iets van een mysterie weg.

Bovendien bedenk ik me in dub is ook al heel lang retromania aan de gang. Eeuwige discussie of de ekte-ekte dub de analoge 70s dub is, hoort digidub erbij? Etc. etc. In die zin kan je je afvragen of retromania onder muzieknerds al veel langer bestaat en dat het verschil is dat het nu in de "gewone wereld" begint op te vallen. Zo'n boek van Reynolds had anders toch ook nooit zoveel aandacht gekregen?

Martijn Busink

Niet allemaal, maar zo'n meneer met zo'n hoge tuut op z'n hoofd zegt dat wel degelijk. :)

20 jaar geleden kon zo'n docu nog op tv komen, al was het dan waarschijnlijk een half uurtje in Onrust of dat andere kunstprogramma (Prima Vista ofzo) wat naar verluidt een John Zorn special heeft gehad die ik nooit gezien heb. :)

Dub is natuurlijk iets wat erg is ontstaan door de techniek van het moment, dat digitaal emuleren kun als onlogisch zien. Net als acid maken met 303 softsynths. Nu zal het de autotuner zijn, straks wellicht de Vocaloid, want die klinkt al realistischer dan een echt mens door de autotuner. :)

Maar idd. het feit dat dit boek zich aandient en die aandacht ervoor is misschien nog wel het grootste 'teken van de tijd', we willen gewoon weer een nieuwe trend en da's dan 'Old is the new New'. Typend en denkend schiet me nu bijvoorbeeld te binnen dat die Britse ska golf een voorbeeld retro in de jaren tachtig is. En grunge begin jaren negentig ook weer, black metal idem.

Retro is dus eigenlijk ook niks nieuws. :)

Martijn Busink

Misschien is eigenlijk het enige 'probleem' dat er een generatie/groep is die vindt dat muziek een revolutionair karakter. Die denken teveel dat alles eerst kapot moet voor iets nieuws, terwijl genoeg van die revoluties in de letterlijke zin van het woord iets terugdraaide naar een situatie voor de corruptie van het op dat moment overheerstende.

EvR

'Ik vermoed al een tijd dat het een collectieve uiting is van future shock (naar Alvin Toffler).'

Als je future schock synoniem stelt aan 'too much change in too short a period of time', dan lijkt dat voor Reynolds zelf wel op te gaan, het boek begint niet voor niks met een verhandeling over nieuwe technologie & data-explosie en dat hij als gevolg daarvan door de bomen het bos niet meer kan zien.

Na heel veel rondjes draaien in de afgelopen decennia van de muziekgeschiedenis lijkt hij uit dat retro-denken te willen stappen door naar de toekomst te kijken en komt hij terecht bij SF en futurologen (hij noemt Toffler zelf trouwens maar 1x, gemiste kans). En die kunnen hem ook niet 'verder' helpen, dus doet Reynolds zelf een stapje terug, hij ziet in dat het een persoonlijk probleem is dat er nu even niks interessants gebeurt.

'Ik denk dat als het economisch fantastisch ging we weinig last van retromania hadden.'
Mee eens. Reynolds suggereert onbewust ook iets dergelijks op het einde van het boek als hij over de kredietcrisis begint, maar waagt zich niet aan toekomstvoorspellingen en kapt het onderwerp af.

'Nu Youtube en lekker zitten daarna even Bass Culture lezen en klaar ben je. En dit is in wezen een goede zaak. Ook al haalt het inderdaad iets van een mysterie weg.'
Dit is volgens mij het persoonlijke dilemma van Reynolds, hij wil wel de lusten (informatie op maat en elk moment) maar niet de lasten (versnippering).

OMC

"Misschien is eigenlijk het enige 'probleem' dat er een generatie/groep is die vindt dat muziek een revolutionair karakter. "

Zou kunnen. Bovendien is Reynolds ook nog eens een product van de Britse popjournalistiek die lange tijd werd beschuldigd van het "built 'em up/knock 'em down" syndroom, een hele extreme (of artificiële) dynamiek van vernieuwing. Wel een minder vulgaire exponent maar ik heb me ook bij hem soms geërgerd aan hoe snel hij artiesten/genres liet vallen als die even niet aan bepaalde esthetische of ideologische eisen voldeden.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.