« Radio: Senzor 11-02-2013 | Hoofdmenu | Radio: Senzor 18-02-2013 »

19 februari 2013

Reacties

Jan Willem

hier nog meer grouper: https://www.subjectivisten.nl/caleidoscoop/2013/02/grouper-the-man-who-died-in-his-boat.html

hier nog meer night beds: https://www.subjectivisten.nl/caleidoscoop/2013/02/night-beds-country-sleep.html

@Sietse: die hoes van Gardner is wel meer dan intrigerend. Er staan heul veul beesten op verstopt...

Sietse

Ja is zeker een mooie hoes. Is er een waar je best een tijd naar kunt staren.
Maar ben nog lang niet zoveel beesten tegen gekomen (alleen een giraffe volgens mij).

Jan Willem

oe dan heb je nog een uil , een koalabeer, een aapje, een haas, gorilla's, een luipaard, een slang, een inktvis, een doodskop, een hert, een olifant een vis en een gier te gaan...fijne dag verder :-)

PvC

Grouper is overrated (ik snap niks van de hype over deze CD in elk geval) en bij Nick Cave hoor ik vooral een echo van Lou Reed - maar Cave was mijn ding sowieso al nooit.

Dan dus die Hedningarna maar eens proberen.
;-)

Jan Willem

Correctie: jij VINDT Grouper overrated...en een hype, kom op zeg! Bij alle tien mensen (ja ik overdrijf ook een beetje) die dit goed vinden?

Foxygen en Jacco Gardner, dat zijn hypes in wording.

Dat Cave je ding niet is blijkt al uit de vergelijking die spaak loopt :-)

Hedningarna is meer richting Hippjokk en dan nog steviger.

peTer

Ik vind de nieuwe Cave erg mooi en een verademing. Jacco begin ik steeds meer te waarderen, hoewel hij natuurlijk niet veel meer is dan de vrouwelijke versie van Caro Emerald (om maar eens een vergelijking te maken die aan alle kanten mank gaat en toch hout snijdt).

De meest verrassende zaken zijn voor mij echter Endless Melancholy, Food en The Inventors of Aircraft. En Stranded Horse is natuurlijk erg mooi.

PvC

@Jan Willem: dus 10 mensen mogen "Het IS goed" zeggen, en ik moet "Ik VIND het overrated" zeggen???

Er zijn ook heel erg veel meer mensen die Foxygen en Jacco Gardner erg goed vinden, dus:
Correctie: jij VINDT dat hypes in wording.
;-)

Alles is relatief en muziekbeleving al helemaal, dat blijkt maar weer ...

Jan Willem

Ja want het IS niet overrated als het om smaak gaat. In een recensie schrijf je meningen op met een onderbouwing. Iets overrated noemen zonder onderbouwing vind ik dan te gemakkelijk. Er staat nergens: het is goed punt. En bij Grouper spreken over een hype is o nee vind ik gewoon lachwekkend. Het is zo'n klein bandje of soloproject...de subcultuurhype bedoel je dan ofzo?

Touché wat betreft Gardner en Foxygen, al vind ik daar een term hype toepasselijker dan bij een Grouper.

sebastian

Ben jij op de hoogte van de Legendary Pink Dots' Bandcamp site, Jan Willem? De band brengt daarop vele exclusieve download tracks en zelfs hele albums uit, waarvan ik me niet kan herinneren dat je er ooit over geschreven hebt, en er dus de kans bestaat dat je het niet kent en dingen mist. Ka-Spel doet hetzelfde op z'n eigen Bandcamp-site.

Een voorbeeld: https://legendarypinkdots1.bandcamp.com/album/come-out-from-the-shadows-volume-2

En:

https://legendarypinkdots1.bandcamp.com/album/come-out-from-the-shadows

En ook:

https://legendarypinkdots1.bandcamp.com/album/this-saturated-land

Jan Willem

Ja ik ben ervan op de hoogte, maar niet dat het iets zou toevoegen, dus dank voor deze tip!

sebastian

Nou, die tweede Shadow Sessions is toch minstens zo mooi als de Maria Sessions of het werk van Mimir. Noem dat maar niets toevoegen... :)

Jan Willem

ik zeg dat ik niet wist dat het iets toe zou voegen...maar er staat bovenaan geen ontkenning...dus nogmaals dank :-)

john prop

bij Nick Cave hoor ik vooral een echo van Lou Reed

Helemaal niet zo'n hele gekke vergelijking, want ook Cave lijkt steeds losser, of moet ik zeggen 'luier', te zingen. Nou had ik nooit wat met Lou Reed, maar was wél jarenlang een Cave-fan. Jammer dat-ie de laatste jaren teveel op routine lijkt te drijven... die liedjes op Push The Sky Away schudt-ie m.i. zó uit zijn mouw... Eigenlijk is No More Shall We Part de laatste plaat waarop-ie nog écht overtuigt (vind ik dus hè), al had ook die best een kwartiertje korter gemogen.

En ligt het aan mij of wordt die nieuwe Cave echt OVERAL gepromoot? Stond zelfs een advertentie in De Groene...

Ludo

nee dat viel mij ook al, het pr budget moet gigantisch zijn voor Push The Sky Away. ik zie geen google ad meer zonder half-naakte Cave-echtgenote (gecensureerd dan ook nog eens)
En op YouTube komt Cave dan zelf, als een soort Denis Lavant in Holy Motors voorbij sjokken.

Martijn Busink

Mij was het nog niet opgevallen, werkt dat met die cookies en taylormade DM dan toch beter dan ik dacht?

Jan Willem

Ik deel je mening totaal niet John. En baseer je dit op die ietwat vlakke rip die rondwaart, of heb je daadwerkelijk de cd geluisterd? Als je ook ziet waaruit de gastenlijst is opgebouwd en welke tijd ze ervoor uitgetrokken hebben, dan lijkt er m.i. van gemakzucht totaal geen sprake. Ook het limited boekje is met alle artwork en de dvd een fraai geheel geworden. Los daarvan zal het overigens een worst wezen want ik vind hem gewoon prachtig! Een nummer als "Water's Edge", skitterend!

Jij vergelijkt overigens de houding van Reed met Cave, ik had het over de muzikale overeenkomst. Grappig dat je als niet Reed fan hem toch met Cave vergelijkt en Peter omgekeerd....Ze delen hoogstens dat ze iets meer popgericht zijn, hetgeen ik van hen prima kan hebben (van Cave beter overigens; Reed luister ik al een tijd niet).

Grinderman is ook niet zo "routinematig" en de soundtracks ook niet...och en dat ze er reclame voor maken is toch niet boeiend?

john prop

ik baseer mijn menig op de Guardian-stream die ik een keertje of vier, vijf heb galuisterd... de geluidskwaliteit was best oké, hoor... in elk geval goed genoeg om de songs op waarde te kunnen schatten. Over die soundtracks heb ik geen mening maar ik vind ook die Grinderman-platen op het randje. Het KLINKT allemaal wel lekker met al die gekke loops en samples, en ook daar is hoorbaar veel tijd in gestoken, maar de songs hebben niet veel om het lijf... Overigens vond ik Grinderman live erg fijn, maar dat terzijde.

Wat betreft mijn reactie op Peter's Reed-vergelijking: het gaat me helemaal niet om Cave's houding, maar om het muzikale resultaat, en 'lui zingen' heeft wel degelijk effect daarop - in tegenstelling tot een 'mooi boekje'.

Goed, jij vindt 'm fijn. En da's prima, het is jou (en Cave) van harte gegund. Maar voor mij hoeft het niet, dit slappe aftreksel. Nick Cave is en blijft weliswaar één van mijn helden, iemand die vele jaren de soundtrack bij mijn leven heeft verzorgd, maar er zijn grenzen aan wat een mens kan verdragen :-)

Jan Willem

Die stream ken ik niet, enkel de mp3-versie die overal rondging...en die mist de diepgang die de cd wel heeft.
De meningen lopen enorm uiteen en als echte fan zou je hem op z'n minst kunnen verdragen...overdrijven is ook een vak! Ik snap zoveel negativiteit dan ook nooit. Vandaar mijn Caleidoscoop. Ik merk dat als er hier gereageerd wordt, het vaak om de negatieve aspecten gaat.

De songs raken mij wel en het feit dat je wel hoort dat er veel tijd in is gestoken maakt het dus niet tot songs die hij even uit zijn mouw schudt. En lui zingen, je vindt het kennelijk een mooie term, maar daar kan ik niets mee hier. Ik hoor niet veel verschil met andere werken en gewoon een oudere Cave. Ik heb ook nooit iemand bij de nieuwe Cohen, die nauwelijks een stem over heeft, horen roepen dat hij lui zingt. Slap aftreksel, ik heb mindere helden die ik niet zo onrespectvol en eenvoudig neersabel...Prima hoor om het zo te noemen, maar inhoudelijk hoor ik nog weinig. En begrijp me niet verkeerd: iedereen mag dit een ultieme kutplaat vinden, maar met meer onderbouwing en gebaseerd op de real thing zou wel passen bij jouw "held".

Jan Willem

Overigens weet ik dat Cave een grote held van je is, dus ik was meer verbaasd dan echt verontwaardigd...lang leve het geschreven woord waar blik & intonatie ontbreken.

Hier staat trouwens ook een mooi stukje van een jonge, gretige luisteraar: https://mousique.wordpress.com/2013/02/24/recensie-nick-cave-the-bad-seeds-push-the-sky-away/

john prop

Oké, ik zal er wat meer op ingaan.

Ik zag The Birthday Party in 1983 en it blew me away! Sindsdien heb ik Nick Cave minstens een keer of vijftien zien optreden, op uiteenlopende locaties als De Meervaart, Paradiso, op All Tomorrow’s Parties, Pukkelpop en voor het laatst in de Heineken Music Hell.

Ik bedoel maar, Cave en ik gaan lang terug. Ik heb zowat al zijn platen, live-dingen, en wat bootlegs. Persoonlijke problemen (relaties, algehele stuurloosheid), maar ook euforie en geluk gingen gepaard met een Cave-soundstrack. Een vriend voor het leven.

'From Her To Eternity' heb ik zowat doodgedraaid. Wat daarna kwam was niet altijd even sterk (die covers-plaat: mwoah..) maar daar stond veel geweldigs tegenover. Magistrale platen als 'Your Funeral, My Trial' en 'Tender Prey' versterkten, nee verdiepten de band. Rare uitstapjes als die idiote cover van ‘What A Wonderful World’ (met Shane mcGowan) deden daar niks aan af. En het geflirt met religie vond ik –overtuigd atheïst- soms verwonderlijk maar nooit storend. Een man moet het érgens over hebben, nietwaar?

Het concept achter 'Murder Ballads' paste m.i. nét even te goed, kwam nét even te bedacht op me over. En in tegenstelling tot wat de titel leek te beloven bleek de plaat vol te staan met ‘makkelijke’ liedjes met een commerciëler geluid. Veel erger: een aantal van die songs kwam als middelmatig op me over. En dan was er die hit met Kylie Minogue... best een aardig nummer, maar ik zit er nondeju niet op te wachten om mijn Nick Cave bij de Albert Heijn te horen. Een eerste, fikse deuk in de 'relatie' was het gevolg.

Cave kwam groots terug met 'The Boatman’s Call'. Ik moest er even aan wennen, maar wát een fijne plaat. Midtempo-nummers met de piano in de hoofdrol en een zéér gedienstige Bad Seeds met smaakvolle, zéér beschaafde arrangementen. Een plaat ook waar ik –mede vanwege de hoge verstaanbaarheidsfactor- de eerlijke teksten van waardeerde (normaalgesproken ben ik niet zo van de teksten, de stem is primair een muziek-instrument.) De Pijn, het Schuldgevoel, de Jaloezie en de Wrok nadat de relatie met de Grote Liefde is verkloot... mooi hoor!

En dan 'No More Shall We Part': opnieuw veel piano, en af en toe een pittige uithaal. En met de fijne stemmen van de zusjes McCarrigle. Zelden zo’n mooie en adequate beschrijving van Huiselijk Onbehagen gehoord als 'The Sorrowful Wife'. Als geheel een kwartiertje te lang, maar met een aantal magistrale nummers die me diep raakten, en voor mij gewoon één van zijn beste platen. De lange reis die Cave met zijn Bad Seeds had afgelegd en die begon met het agressieve ‘Avalanche’, leek tot een logische conclusie te komen met het berouwvolle 'Fifteen Feet Of Pure White Snow'. Als Cave toén was gestopt, zou dat pure Perfectie zijn geweest.

Maar toen kwam 'Nocturama' en dat was –in weerwil van de positieve recensies (ja echt)- een kloteplaat. Er werd gesproken van een ‘terugkeer naar Birtday Party-dagen’ op basis van twee of drie hardere nummers die nog niet in de schaduw konden staan van dat ouwe BP-spul. Nocturama klonk vooral gezapig, uitgeblust, richtingloos. Hoe dúrf je op de proppen te komen met 'Rock Of Gibraltar', dacht ik... En dan dat laatste nummer: 16 coupletten ‘gevatte’ rijmelarij op een standaard rockriff.... na één keer luisteren helemaal klaar mee. Relatiecrisis nummer twee, en nu een stuk dieper.

'Abattoir Blues/Lyre Of Orpheus' werd door de pers met veel bombarie binnengehaald. Cave op zijn best! Cave weer in vorm. Hmmm, ja en nee... ik hoorde vooral een berekenende Cave, een Cave die zich heel bewust is van zijn imago, zijn kunnen en zijn kwaliteiten en dat vervolgens heel secuur uitspeelt. Een Cave kortom die zijn aanhang (inmiddels een hele grote groep) precies dát geeft waarvan hij denkt/weet dat die dat wil horen. Niks geen muzikale risico’s meer, niks geen nieuwe wegen, maar Nick Cave die Nick Cave speelt. Nick Cave die als Nick Cave acteert. Meer vakmanschap dan kunstenaarschap, als ik het zo mag uitdrukken...

Grinderman is ruiger, basaler, meer back-to-basics, meer blues dan dat hele Abbatoir Blues bij elkaar, maar hier heb ik hetzelfde: het klinkt allemaal best prima, maar ik voél het gewoon niet meer. Het concert van Grinderman dat ik op ATP zag was opwindend, maar de platen zijn zo-zo. Veel studiotruuks, loops en samples en (voor Cave) ‘gekke’ geluiden rondom middelmatige nummers. 'Dig Lazarus Dig' ligt in het verlengde daarvan: Cave op de automatische piloot. Zijn concert in de Bijlmer Bierhal: boring, mede vanwege de gemakzuchtige repertoirekeuze: wéér 'The Mercy Seat', wéér 'The Ship Song', wéér 'Deanna'... Zoveel keus uit zoveel goed spul, waarom altijd en immer dezelfde nummers uitkauwen?

Misschien is er een limiet aan wat je van iemand moet horen, kun je je ook te vol eten waardoor het gaat tegenstaan. Cave is de enige met wie ik zó’n lange ‘relatie’ heb (30 jaar...) dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Kun je je leven lang fan zijn van iemand? Of komt er onherroepelijk een backlash? Hoe dan ook, ik ben er dus klaar mee, heb het gehad, spendeer mijn tijd en geld liever aan andere, interessantere muzikanten.

Maar ik blijf –vanuit een ooghoek en for old time’s sake- in de gaten houden wat ome Nick zoal uitspookt. Ergens hoop ik erop dat hij met iets verrassends komt, iets dat me weer pakt zoals voorheen. Maar met 'Push The Sky Away', op Nocturama na het slapste plaatje uit zijn carrière, gaat dat dus niet lukken!

Jan Willem

Mooi omschreven! Ik krijg spontaan goesting an een triorecensie :-)

Ik snap een deel van je gevoelens erbij, maar heb zelf niet zo'n bezwaar tegen popmuziek. Los daarvan moet het je raken natuurlijk. Ik heb ook niet zo'n verwovenheid met levensgebeurtenissen en Cave, dat maakt het eveneens anders. Een paar van zijn latere albums vond ik ook minder; teveel piano en liedjes om in slaap te sukkelen, maar die had ik als completist dan wel en er staan altijd wel een paar parels op. Maar bij deze nieuwe is het broeieriger en weet hij me weer eens een album lang mee te nemen. Soundtrackachtig haast, al kan ook daar niet iedereen tegen.

En ik zie hem graag met Kylie...of nee ik zie Kylie liever zonder hem ;-)

Ludo

dit soort teksten/discussies zouden inderdaad een eigen artikel hebben moeten zijn. nu te laat, i guess?

mooi leesvoer hoe dan ook!
'Misschien is er een limiet aan wat je van iemand moet horen'.

lijkt me ook ja.

Jan Willem

dat is dus persoonlijk en band/artiestafhankelijk
van sommige bands krijg ik nooit genoeg en bij anderen haak ik ineens af...

met zo'n losse opmerking zou ik dan willen weten als je fan bent van een bepaalde artiest waarom er een limiet aan zou moeten zitten? je bedoelt het vast niet zo, maar het klinkt meteen zo negatief, zo afgemeten, zo niet spontaan...dat merk je toch vanzelf wel (en iedereen moet het ook zelf weten)
ik ken bijvoorbeeld dylan en zappa fanaten die niet van ophouden weten; ik vind dat wel mooi om te zien; beter dan op voorhand te besluiten van niet...en sla je echt door dan is er op Ned1 altijd nog een programma voor mafketels waar je in past ;-)

Ludo

ik denk dat het inherent aan popmuziek is dat de artiest een bepaalde 'schtick' heeft, het is harmonisch en tekstueel niet énorm gevarieerd, nagenoeg alle artiesten blijven toch in dezelfde stijl werken. (De Bob Dylan van nu is niet écht heel anders dan die van de jaren '60) En als je dan zoals Cave in een stug tempo platen blijft uitbrengen lijkt me het onvermijdelijk dat iemand na een plaat of 10 denkt 'ok, ik ken het wel'. Dat wil niet zeggen dat een nieuwe fan op een later moment in kan stappen en er heel intens van kan genieten, zeg maar.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.