« Muziekreis zonder paspoort: 1. Bulgarije | Hoofdmenu | IFFR: Tsumetai Nettaigyo / Cold Fish (Sion Sono, 2010) »

06 februari 2011

Reacties

Ludo

bij de recensies voor Les Amours kreeg ik het gevoel van een goedmakertje voor de vorige (die toen wat onderschat werd wellicht)
maar ook die heb ik nog niet gezien. krijg je met 3-steren recensies, dus eerst die maar eens.

Olaf K.

Misschien dat je toch stiekem geneigd bent te denken: 21 jaar, heel diep kan dat niet gaan, zal wel blijven steken in vorm. Ik zie een intelligente cineast. Ben benieuwd naar zijn debuut.

Vido

Hier nog een ja-knikker. Ik kan zo snel even geen andere goede film bedenken over projectie en de leugen die verliefdheid heet (nou ja, behalve Letter From An Unknown Woman dan, maar dat is van een geheel ander kaliber). Overigens was me zelfs na het herzien van Chungking Express vorige week de connectie met Wong Kar-wai niet eens opgevallen, maar inderdaad, die is er wel degelijk. Het debuut van Dolan is overigens een hele boze film die mij vanwege de overdadige schreeuwbuien veel minder kon bekoren. Film als primal scream, daar moet je tegen kunnen.

Olaf K.

Het hangt een beetje van je analyse af of je Death in Venice als een film over projectie wil zien. In feite zien we daar iemand die op zoek is naar de troost van schoonheid, en niet naar een jongetje dat hij es effe flink...enzovoort. Maar daar is de protagonist zich wel van bewust, schat ik in.

Stonehead

Nicolas lacht leuk, maar de enigen die uiteindelijk echt lol hebben in deze film staan toevallig op het afgebeelde plaatje: de quasi-achteloze lesbiennes op de achtergrond :)

De titel "denkbeeldige liefdes" is ook al een weggever van de plot, trouwens.

Olaf K.

Zeker. Die twee zijn helemaal niet verliefd. Die Adonis-achtige jongen past alleen maar goed in hun aangeharkte opgedofte leventje.

Bedacht me laatst nog iets leuks over die interviews tussendoor. De functie daarvan is: de kijker eraan herinneren wat normaal is. Die mensen zijn stuk voor stuk echter, ronder, emotioneler dan die stakkers in de hoofdrollen. En worden niet mooi gefilmd in beeld gebracht (dat in en uitzoomen is een schoonheidsfoutje van Dolan, beetje gemaakt). Maar - en dit vind ik interessant - die twee (of drie?) hoofdpersonen zijn onuitstaanbare narcisten, in feite niet zulke interessante mensen. Je zou kunnen zeggen dat je als kijker veel meer geïnteresseerd zou moeten zijn in die mensen die geinterviewd worden. Die zijn immers echter, ronder, emotioneler, etc. De ironie wil echter dat je dit als kijker nu juist niet concludeert. Schei eens uit met die interviews, terug naar de hoofdpersonen a.u.b.! Kortom, je hebt een hekel aan die hoofdpersonen, maar je kijkt er wel liever naar. Als je de piss-take van Dolan doorziet, loop je toch weer hier in :) Dolan houdt je als kijker echt bezig, vind ik. Het is gelaagd wat hij laat zien.

Coach Shoes

Don't aim for success if you want it; just do what you love and believe in, and it will come naturally.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.